65

65Een magisch getal 65. Ooit, heel lang geleden dacht ik er wel eens aan wat gevoel het zou geven als ik 65 zou zijn.

Vandaag weet ik het, en in principe is er weinig verschil te merken. Ik heb zelf geen problemen met oud worden. Ik voel me nog sterk en gezond en hoop dat het zo nog enkele jaren mag blijven.

Feit is dat je op dit ogenblik meer terugdenkt aan vroeger dan anders. Vermoedelijk komt dit door het magische getal 65.

Ik kom uit de tijd dat er nog geen televisie bestond, dat de telefoon zijn eerste intrede deed met de ronde schijfjes die je moest draaien, dat de straten nog zandstraten waren, dat er geen auto’s maar paarden met wagens rondreden om de melk of de groenten aan huis te brengen…jongen toch…wat is de wereld veranderd.

Gelukkig ben ik altijd bij de tijd geweest en heb optimaal de ontwikkeling van de moderne evolutie gevolgd. Met de blik vooruit heb ik de eerste ontwikkelingen van de computers gevolgd, de eerste emails, die trouwens mijn verstand te boven gingen, met argusogen bekeken. Toen ik in de jaren 80 de eerste fax leerde kennen, wist ik trouwens ook niet wat er gebeurde, maar dat ik de toepassingen zag, stond als een paal boven water.

Ik ben blij dat ik alles nauwgezet gevolgd heb, anders zou ik niet kunnen wat ik nu doe, en dat is een stroom van informatie verwerken op een manier die mij eigen is. Ik heb er een hekel aan als ik geen antwoord kan geven, ik heb er een hekel aan als ik een mail niet beantwoord.

Toch werd ik een paar weken geleden geconfronteerd met mijn ouderdom, waar ik nog enkele malen aan terugdenk. Op een bepaald ogenblik toen ik een discussie of een gesprek aan het voeren was over volgend jaar en de mogelijke obstakels, werd ik geattendeerd op "mijn ouderdom", en dat dit mijn nadeel en probleem zou kunnen zijn. Een koel en beredeneerde opmerking, maar wel de nuchtere waarheid.

Ik liet het niet zien, maar toch werd ik met de werkelijkheid geconfronteerd, en daar kan je niets tegen doen. Daarom dat ik ook realistisch moet blijven. Ik ben nog altijd sterk en gezond, en ik mag gelukkig zijn dat ik nog goed functioneer.

Toch spookt dit gezegde mij dikwijls door het hoofd, meer dan ik zelf verwachtte. Bovendien is het een vrij nuchtere zekerheid waar ik toch rekening mee moet houden naar de toekomst.

Ik heb mij dan ook een klein beeld geschapen wat voor mij de gewenste toekomst zou moeten zijn. In mijn hoofd is 75 jaar geen onoverkomen leeftijd, maar toch een leeftijd waarop de betere fysieke eigenschappen stilaan verdwijnen.

Mijn wens is om nog minstens 5 jaar door te gaan op het elan waarop ik nu functioneer. Daarna wil ik nog 5 jaar voortborduren op hetgeen wat nog mogelijk is. Stoppen is voor mij geen optie ! Ik ben nu eenmaal een werkbeest, en dat zal nooit veranderen.

Voor klanten die dus toekomstgericht denken, is het misschien verstandig om hier rekening mee te houden. Of Interkoi ooit in andere handen over zal gaan is nog een open vraag. Het is mogelijk, maar nog geen zekerheid.

De intensieve werkdruk en het risico verbonden aan datgene wat ik doe is niet van de poes, en het is niet iets dat je zomaar doorgeeft. Misschien zijn er in de toekomst mensen die mijn werk voort willen zetten, maar dat zijn open vragen die op dit moment niet belangrijk zijn.

Ik zou eigenlijk een boek moeten schrijven over mijn leven, want dat is een verschrikkelijk gevarieerd leven geweest, met talrijke hoogte en laagtepunten, maar dat is voor als ik 75 ben geworden.

Bedankt iedereen voor de vele wensen. Ik hoor mijn smartphone om de paar minuten tjingelen en ik weet dat er op dat moment weer iemand aan mij heeft gedacht. Toch mooi die moderne communicatie middelen. Maar toch koester ik nog mijn jonge levensjaren waar ik ongestoord kon ravotten en voetballen in de straten…nostalgie noemen ze dit dan….

Ooit was ik jong, maar nu ben ik nog jong van geest….


Reacties