Een teleurstellend Sakai event.

Een teleurstellend Sakai event.Niet dat het over de kwaliteit van de koi gaat hoor, helemaal niet, maar 2 dagen serieus bezig zijn, geconcentreerd rondlopen en na 2 dagen hard labeur 2 vissen kunnen scoren, dan is het teleurstellend…hier kom je niet voor.

Er zaten prachtige veilingvissen tussen, maar ik had gehoopt bij de 2de ronde van de opensales gisteren dat ik alsnog een aantal nisai of sansai zou gepakt hebben, maar nee hoor…weer niets. Het geeft toch een bijsmaakje...

Alle hoop op vandaag gezet, en misschien zou ik wel kunnen gokken op een aantal kleine tosai die aangeboden werden. Het grote voordeel van deze was dat ze een jaar gratis mochten blijven zitten, zodat ze eigenlijk als nisai zouden moeten verstuurd worden…

Met alle moed begonnen, maar al gauw werd het me duidelijk dat ik iets in mijn opvoeding gemist had, want er gingen visjes weg van 15 cm voor 1 250 000 yen. Als je dat omrekent naar euro, dan kom je al gauw op 9500 euro…moet er nog pap zijn….

Om het nog spannender te maken, dan kom je op een 650 euro per centimeter koi, je weet niet of het een man is of een vrouw, en god weet wat het ding volgend jaar doet…

Iets in mijn opvoeding zegt dat dit decadent is, maar dat mag ik eigenlijk niet zeggen. Enkelen gingen er goedkoper weg, en die werden dan werd door de kanshebbers aangekocht, maar dat risico vind ik veel te groot. Je kan geluk hebben, maar je kan nog makkerlijker tegenslag hebben. Dan is Taniguchi een haalbaar alternatief.

Sommigen werden meestal per 5 aangeboden, maar zijn niet dadelijk wat we voor ogen hebben, en die haalden ook nog behoorlijk hoge prijzen. Het zijn Sakai, dat is wat je kan zeggen…en wie weet….

Ik bleef ondertussen mijn ogen de kost geven voor de nisai die tussendoor werden getoond. Bij Sakai moet je goed opletten, want hier zit geen systeem in het vissen presenteren. Dan beginnen ze met nummerke 185, dan nummerke 168 + 169, dan een set mini mukashi om tussendoor een nisai te presenteren, makkelijk is anders, maar je moet wel gefocust blijven of je mist soms een buitenkans.

Eerlijk is eerlijk, ik moet op tijd stoppen met bieden, want anders gaan de prijzen zo hoog dat ik de koi niet meer kan verkopen, tenminste niet de koi die ik wil. Ik heb geen opdrachten, het risico is helemaal bij mij, en dat stoort me wel eens.

Mijn vriend Darren die altijd met mij meegaat krijgt behoorlijke biedingen binnen tot over het miljoen yen, maar dat is mij helaas niet gegund, het zou het leven wel een stuk makkelijker maken.

Dan maar proberen de kersen uit de taart mee te pikken, maar het viel niet mee vandaag. Ik heb verschillende keren bijzonder hoog mee geboden, het leek of ik het zou halen totdat de prijs plotseling doorstootte naar onhaalbare hoogte. Ik heb verschillende malen gevloekt….

Dan maar toegevingen doen. Mijn eerste score was een sandan kohaku. Hier moest ik kleine toegevingen doen. De kwaliteit van de huid en het hi waren voortreffelijk, de bouw heel sterk met een dikke backbone die ondanks dat hij wat sakai-achtig hoog was wel sterk en stevig presenteert. Het hi was om van te snoepen, maar dan moet je toegeven op het patroon dat niet meer zo modern is, alhoewel ik kan er nog mee leven, ze heeft een bepaalde uitstraling.

Gelukkig fluisterden ze me vandaag echter in dat kwaliteit altijd de overhand haalt, en daar moet ik dan maar in geloven zeker, alhoewel ik dat zelf ook wel weet.

De maruten sandan kohaku echter had ik al enkele malen goed bekeken, en die kohaku raakte een gevoelige snaar, deze had iets. Ik weet het, het eerste wat men zal zeggen is het oog, maar ocharme kijk eens naar die body, dat zachte weergaloze hi met een patroon waar ik van kan genieten, zou je dan zijn rode oogje niet vergeven ?

Deze kohaku moest ik hebben…bijna was ze me ontglipt, maar op het laatste nippertje had ik ze alsnog te pakken. Ik ben er gelukkig mee, en omdat het witte oogje zich in het hi genesteld heeft en het rode oogje in het shiroji of het wit, ontstaat er iets van een wisselwerking die de koi een eigen persoonlijkheid geeft die ik bijzonder kan appreciëren.

En dan was het afgelopen, want de zware kanonnen werden nu nog ingezet, en dan is het gedaan met mij. Beide karashi die rond de 2 miljoen yen weggingen, de 2 beste kohaku die voor een bedrag weggingen dat je oren ervan tintelen…jongens waar ben ik toch aan begonnen !

In dit overzichtsfilmpje dat ik met de telefoon gemaakt heb zie je één van de karashigoi en de duurste koi van de veiling met de 2de duurste.

Morgen heb ik een rustdag en kan ik alles rustig op een rijtje zetten. Buiten het filmpje met de telefoon nog een filmpje met de camera met een korte glimp in de bowls met de veilingvissen, en dan zit mijn taak erop voor vandaag…

We zullen er voorlopig mee moeten leren leven dat, als we dit soort vissen willen ervoor zullen moeten betalen. Ik had gedacht dat er een einde aan zou komen, maar blijkbaar is dit nog niet.

De Dainichi veiling gaf redelijke en vrij betaalbare prijzen naar wat ik hoorde van mijn Engelse kompanen die er geweest waren, maar de kwaliteit was maar vrij sober. Dat zijn hun woorden, niet de mijne, want ik ben er niet geweest.

Reacties