Nabeschouwing van de Japanreis.

Nabeschouwing van de Japanreis.Het was een flinke reis ditmaal met veel verplaatsingen en verschillende hotels wat een ietsje vervelender is, maar dat moet je erbij nemen.

Darrel Gray is mijn reisgenoot, een genoegzame dealer in England, die ook zaakvoerder is van zijn bedrijf absolute koi, een aangename reisgezel die graag met mij op pad gaat “om te leren” zegt hij, maar wat hij daarmee bedoelt is mij niet duidelijk.

Wel is het zo dat hij een uitstekend oog heeft voor koi uit een vrij hoog segment, en daar is hij bijzonder goed in. De markt in England geeft iets meer mogelijkheden voor dit soort koi trouwens.

Zijn naam begint faam te maken in England en de gevestigde waarden worden stilaan verdrongen door zijn politiek.

Mijn eerste dag van Narita was altijd interessant. Je ziet een grote variatie aan koi uit het hele koi arsenaal van Niigata tot in het Zuiden. Van betaalbaar tot onbetaalbaar tenzij je de nodige middelen hebt, maar de koi worden wel verkocht dat is een feit.

Ik had 2 opdrachten om koi aan te kopen en wonder boven onder was me dit ook gelukt. Onverwacht zelfs, want het aantal briefjes dat op het certificaat geplakt waren deed mij echt geloven dat ik absoluut geen kans maakte. Soms zit het tegen, nu zat het mee.

Bovendien werd ik ook de eigenaar van een Hoshikin Showa die toch wel indrukt maakte op mij. Een degelijke propere showa die ik nu in de wedstrijd van het jaar heb ondergebracht. Succes aan de mensen die meedoen. De showa blijft trouwens nog een seizoen in de opgroeibakken van Narita. Dit zal misschien wat minder groei geven, maar wel behoudende en verbeterende kwaliteit.

Ik zal de daaraan verbonden loten, beginnende van de aankopen tijdens deze reis zo snel mogelijk in orde maken en opsturen, maar ik heb een bijzonder drukke week voor de boeg met de stopzetting van mijn zoon met zijn zaak sportselect, en de bouw van zijn nieuwe zaak waar we een nieuwe eigendom voor hebben gekocht en helemaal verbouwd en ingericht. Dus...geef me wat tijd...

De veiling van Momotaro, een veiling die in mijn ogen nog altijd de voorkeur geniet, niet alleen door zijn koi die hij presenteert, maar ook door de warmte van het nest dat mij altijd een beter gevoel geeft dan op andere plaatsen.

Het is altijd moeilijk te voorspellen wat je bedoelingen zijn, en ik had me gefocust op enkele ginrin kohaku en gewone kohaku, maar voorspellingen zijn nooit te maken en je moet de kans nemen die zich aanbieden…altijd moeilijk.

Ik weet dat de nisai ginrin kohaku vrij duur gaan, dus dacht ik om een setje ginrin kohaku aan te kopen, ook vrij duur maar ik wou ze gewoon hebben en we zien wel waar het schip strand. Uiteindelijjk kreeg ik toch nog een betaalbare nisai ginrin te pakken en daar ben ik heel blij mee.

De sanke die ik op de kop tikten zijn in mijn ogen bijzonder interessant, maar wat mij verbaasd is dat er onder de vele geïnteresseerden voor mij aankopen, geen enkele was die achter sanke SA-V17-1232 gevraagd heeft. Echt een sanke met toekomst, of ik gelijk heb zal de toekomst uitwijzen.

De sansai showa is een luxe om te bezitten. Telkens denk ik van geen sansai te kunnen aankopen wegens het hoge prijskaartje, maar toch is het me weer gelukt. Volhouden is soms de boodschap, maar ook het aanvoelen is belangrijk, en vooral je momentum kiezen.

Ik was echter ditmaal niet alleen op de veiling, en dat gebeurd niet dikwijls. De laatste 10 jaar was ik bijna altijd alleen, maar nu werd ik bijgestaan door Kim van Kim’s koi en John van Chikara koi, en dat is weer iets waar je in de toekomst rekening mee zal moeten houden. Het contact echter met de dealers was opbouwend en constructief met respect voor elkaar.

Soms moet je helaas tegen elkaar opbieden, maar dat is nu eenmaal de gezonde strijd, alhoewel het natuurlijk een negatief kantje kan hebben. Zelfs tegen Darren moet ik het soms opnemen… het was ooit anders, maar “no mercy” heet het dan…

De dinsdagmorgen was een succes morgen met de aankoop van de wereld chagoi, die volgende week al geleverd zal worden samen met de rest van de aankopen. Zelden heb ik een zo bloedmooi beest gezien.

Ik heb nog op het punt gestaan om de karashigoi op de kop te tikken, maar Takigawa gaf zijn veto en besloot ze te gebruiken als oyakoi. Ik had misschien op het moment moeten beslissen, maar het was een zware investering. Af en toe betreur ik deze beslissing.

Niet te vergeten dat ik ook nog een bloedmooie kohaku die ook azukari zal blijven heb aangekocht, en uit ervaring heb ik daar ontzettend veel vertrouwen in. Er is geen trouwere en eerlijkere kweker dan Takigawa San. Zijn integriteit staat echt buiten twijfel.

In de namiddag beleefde ik dan mijn slechtste namiddag, de opensales van Sakai. Er was een niet overdreven groot aanbod van Sansai en Nisai, en ik heb een 15-tal kaartjes gestoken om kans te maken, maar er waren teveel geïnteresseerden in dezelfde koi. Het was niet mijn geluksdag, en ik kreeg helaas niets te pakken.

De dag erop, we zijn ondertussen woensdag was het de Sakai veiling, en die beschouw ikzelf als de minst aangename veiling, maar wel met geweldige vissen, versta me niet verkeerd. Ik weet dat ik niet kan meehollen met de groten, en ik moet mijn kansen afwachten. Je kan wel met je geld gaan smijten, maar dan is het rap gedaan.

Wel ben ik bijzonder blij met de bloedmooie kohaku en nu mag ik het woord hoogwaardige kwaliteit wel gebruiken…het is een plaatje waar ik bijzonder blij mee ben. Deze kohaku zal samen met de forse 3-stapper in Japan blijven tot begin volgend jaar, en als ze niet verkocht zijn, zal ik wel zien wat ik er nog mee doe.

Normaal zou ik donderdag een dag vrij nemen om mijn boekhouding bij te werken, maar Darrel had nog werk om bij Momotaro nog wat te bekijken en af te werken. In de namiddag reden we er dan naartoe, terwijl ik weinig interesse had, want ik weet hoe moeilijk het soms is om goede vissen te mogen zien.

Mijn week had me nog niet gebracht wat ik wilde, en eigenlijk was ik niet van plan om nog iets aan te kopen. Toen men aan Daisuke echter vroeg of er nog nisai waren, werd ik overvallen met het voorstel om een vijver te mogen bekijken waar ik normaal niet uit mag scheppen.

Ik weet dat veel mensen denken dat de kwekers een soort grootwarenhuis hebben waar je je koi in de schabben kan kiezen en dat de prijs erop aangeduid is, maar vergeet dat sprookje.... dan kom je van een kale reis thuis. Ik voelde me vereerd en Darren zag dat mijn lichaamstaal begon te spreken, en dat hij kon zien dat ik me aan het voorbereiden was op iets wat ik altijd "mijn momentum" noem.

En het was raak ! Een vijver vol met ongelooflijke goede nisai en binnen 2 minuten had ik al onmiddellijk 2 koi geselecteerd die meteen op mijn netvlies gebrand stonden.

Terwijl ik deze aan het bekeuren was of ze allebei voldeden aan mijn voorwaarden, zocht Olav er nog 2 hele goede koi bij uit wat resulteerde in deze bowl, de kers op de taart…

Het moeilijkste moest echter nog komen, en geloof me het onderhandelen duurde langer dan de koi kiezen. Het werd een moeilijke bevalling en net toen ik op het punt stond om de koi terug te laten zetten, kreeg ik nog een laatste slaagmogelijkheid die ik benutte en de deal was rond. Onverwacht ging Daisuke toch door de knieën. Mijn week was nu pas geslaagd en jullie mogen er mee van genieten.

Nog even zeggen dat ik echt wel weet dat de koi een degelijk prijskaartje hebben, maar het is nu eenmaal pompen of verzuipen momenteel, en ik ben met volle energie aan het pompen, niet alleen voor mij, maar ook voor jullie…

Mijn doelstelling ben ik verder en verder aan het uitbouwen….100 van dit soort koi, niet beter, niet slechter…het hoeven voor mij geen showkoi te zijn…die zullen er ongetwijfeld tussen zitten, maar ik focus me daar niet op. Ik focus me vooral op koi die en jumbo en klasse in huis hebben, en nu zijn jullie 100% op de hoogte van mijn doelstelling in de toekomst.

Reacties