Nazomerse zaterdagen.

Nazomerse zaterdagen.Soms kan het gezellig zijn, soms zijn de einde seizoensdagen behoorlijk frustrerend, maar gisteren heb ik me kostelijk geamuseerd.

De koihunters zijn op jacht naar koopjes, en dat kan soms tot mooie confrontaties leiden, alhoewel het soms ook behoorlijk ondankbaar is. Op het einde van het jaar worden de koi blijkbaar weggegeven, en ondanks het feit dat ik af en toe een fikse promotie organiseer, hou ik er toch niet van om koi weg te geven. Dit is niet de kunst, en heb een bloedhekel aan deze praktijken.

De mensen moeten zich eens afvragen of ze het normaal vinden dat een koi die zogenaamd kwaliteiten heeft weg te geven voor een habbekrats. Dan zijn er meerdere mogelijkheden en die moet je zelf maar eens onder de loupe nemen, en vooral nadenken over de geloofwaardigheid en de credibiliteit...

Ik heb ondertussen een fikse klantenkring opgebouwd, en ik dacht een behoorlijke relatie te hebben opgebouwd met mijn klanten. Ik ben best bereid om een tegemoetkoming te doen op het einde van het seizoen, maar om zomaar koi weg te geven is volledig tegen mijn principes. Korte termijn politiek is een mooie omschrijving voor deze avonturiers.

Ik heb het dan ook heel moeilijk met het feit dat er van iets moois, wat het koihouden zoveel glans geeft, zo ordinair wordt gemaakt door deze doem praktijken. Goede koi kosten geld, veel geld, goede opvang en begeleiding van koi kost ook veel geld. Dit heeft zijn prijs, en door de koi weg te geven verarm je jezelf en mag je je het predikaat koidealer niet toedichten. Voila, ik heb mijn ding weer gezegd, en ik kan er weer tegen. Nu terug tot de orde van de dag.

De zaterdag is de dag dat er koi gebowld worden, en ondanks het feit dat ik dit iedere week doe, wordt ik het absoluut niet moe, en heb er iedere keer nog plezier in. Afhankelijk van de klanten die komen, worden er die koi gebowld die zij willen zien, en daar heb ik dus geen zeggenschap over.

Alette en Pieter zijn nieuwe klanten van dit jaar. Zij moeten een eind rijden, maar blijkbaar hebben ze het er graag voor over. Alette heeft een boontje voor deze showa van wie anders dan Momotaro. Zelf lust ik deze donkere showa ook wel, zeker als je het karakter ervan kent, want het is een koi die zich heel beminnelijk opstelt in de vijver. Dit kan je niet kopen, dit moet je ervaren...

De kracht van deze showa, of je hem nu graag ziet of niet, ligt vooral in het maruzome kiwa van het eerste patroon. Dit is een schoolvoorbeeld van maruzome kiwa wat ontzettend gewaardeerd wordt in Japan. Het geeft een bloemvormige indruk weer, die soms bijzonder attent overkomt. Maruzome kiwa moet je niet opzoeken, ik zal het uitleggen. Het is het kiwa dat de schubrand volgt, niet meer en niet minder, maar het klinkt wel schoon...

Luc en Harry waren er ondertussen ook bijgekomen, en ze namen de gelegenheid te baat om mee te profiteren om de koi die gebowld werden mee te bewonderen.

Deze sanke is een ander verhaal. Je moet het mij niet vertellen, ik weet het zelf ook, dit is een schoolvoorbeeld van een klassieke sanke waar niet iedereen op dit ogenblik van houdt. Neen, de meesten volgen de voorgekauwde teksten dat het sumi op het shiroji moet liggen tegen het hi, en niet te veel.

Bovendien moet het atarashi sumi zijn dat in dikke klodders op strategische plaatsen is geflankeerd. Mooi gezegd nietwaar ? Maar hoeveel van deze sanke zie je die bovendien nog betaalbaar zijn ??? Ik vind deze sanke de moeite om in je vijver te zien rondzwemmen. 75 cm krachtuitstraling met een teri om je duimen en vingers van af te likken, ondanks het feit dat hij bij een koidealer zit. Laat hem bij mij maar rondzwemmen...

Deze sanke heeft wel het patroon en de uitstraling van datgene wat ik hiervoor aan het vertellen was. Mooie verdeling van het shiroji, hi en sumi. Prachtig patroon met atarashi sumi op de goede (niet perfecte) plaatsen. De bouw van het hoofd dat je doet dromen van jumbo koi en een backbone waar je U tegen moet zeggen.

Voor Luc moest ik deze karashigoi, de laatste van de 3 die ik aangekocht heb even bowlen. 74 cm met helaas nog enkele beurse plekken opgedaan tijdens het transport, maar die zullen metttertijd normaal verdwijnen. De oshiba heeft geen woorden nodig. Ga ze maar zoeken....

En dan de showa van het jaar.... Wie wil deze showa niet in zijn vijver ? Voeg er nog deze 2 andere showa bij en dan is het plaatje compleet. Het zijn de laatste 3 overblijvers van de Isa Showa van dit jaar, en het is een plezier om hier iedere dag naar toe te moeten kijken.

Tenslotte kwamen Orlando en Leon uit Zeeland ook nog een kijkje nemen. Orlando heeft verstand van koi, maar is tegelijkertijd ook goed bij de pinken. Hij herkent kwaliteit, dat merk je duidelijk, en dat kan ik ook appreciëren.

Ik denk dat het een leerrijke discussie op gang heeft gebracht, met een systematische opbouw van goedkopere koi naar koi van betere kwaliteit. Je moet als koidealer niet alleen koi verkopen, maar je moet ook het verschil tussen kwaliteit en gemiddeldheid kunnen uitleggen. Hierdoor is kennis en eerlijkheid van toepassing, en dat is soms een vervelende zaak.

Desalniettemin kwamen we toch uiteindelijk op hetzelfde probleem....."geld" terecht. Een goede koi kost geld, want ik doe enkel die koi goedkoper weg, "waarvan ik denk dat ze niet goed genoeg zijn...."

Laat ik dan nog even deze 2 kohaku zien waarvan ik vind dat ze getuigen van klasse, zonder het woord topkoi of HQ koi of SVHQ koi in de mond te moeten nemen. Dit zijn gewoon hele nette koi die de mogelijkheid hebben uit te groeien tot behoorlijke jumbo van 70- 75 cm met behoud van kwaliteit. En als je ze boven de 80 of 80+ krijgt, dan kan ik alleen maar de eigenaar proficiat wensen.

Oh ja, voor de fun en voor mijn eigen plezier heb ik deze asagi nog even gebowld. 2 cm Is zij maar liefst gegroeid en dat in deze omstandigheden. Chapeau Luc, dat heb je goed gedaan...

Ik heb alle koi nog eens op een rijtje gezet, zodat je alle gebowlde koi achter elkaar kan bekijken. Veel plezier ermee...en weet eens te zeggen wat je ervan vind ?

Reacties