Rondlopen in een koiblad.

Rondlopen in een koiblad. Wie herkent het niet als koi hobbyist om al bladerend door een van de koibladen te dromen dat je ooit zelf op bezoek gaat bij een kweker in Japan.

Door wat toevalstreffers zou ik in november voor een week Japan gaan bezoeken. Nadat Luc Borgmans op zijn site van Interkoi melde dat hij juist die week in Japan zou zijn, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en hem gevraagd of ik een dag mee mocht. Ondanks dat ik al enkele jaren geen klant meer ben bij Interkoi was ik meteen welkom om een dag mee te gaan.

Zo komt het dat ik op een dinsdagochtend samen met Luc en Olav van Koibito onderweg ben naar de Momotaro Koi Farm. Bij het binnenlopen van het koihuis waar de veiling zal plaatsvinden besef ik dat ik nu toch echt bij een van de bekendste kwekers rondloop. Alles lijkt zo bekend en is misschien juist daarom toch zo bijzonder, de stoelen waar de bowls tussendoor worden gereden, het podium voor de veilingmeester, de tv voor het afbeelden van de prijzen etc.

Impressie gemaakt door Joost

De veiling ruimte is verdeeld in 3 verschillende zones. Bij binnenkomst staan links de vaten opgesteld met daarin de te veilen koi. Het middengedeelte is voor de daadwerkelijke veiling en bestaat uit de in rijen opgestelde stoelen met aan het einde het platform voor de veilingmeester. Geheel rechts zijn een aantal vijvers die bij aanvang van de veiling alleen met water gevuld zijn.

De koi die geveild worden zijn al in diverse vatten opgesteld en te bewonderen. Bepaalde vatten krijgen duidelijk meer aandacht dan anderen. De veiling begint rustig en omdat er gestart wordt met de kleinere tosai is ook niet iedereen direct geïnteresseerd. Langzamerhand neemt de spanning toe doordat de grotere koi aan de beurt zijn. Het is fantastisch om erbij te zijn en alles te bekijken; de goede organisatie rond het veilen en het tonen van de koi, het spel van bieden en veilen, de bekende gezichten zoals Maeda San, Daisuke, Adam en ook de enkele dealers en kopers die ik meen te herkennen.

Wanneer de veiling begint schept Maeda San de koi uit het vat in een bowl. Bij kleinere koi worden een aantal koi tegelijkertijd in de bowl geplaatst. Eventueel kan een klant zelf een aantal van de kleinere koi selecteren en in een bowl plaatsen. Voordat de veiling van deze specifiek bowl begint wordt omgeroepen wie de bowl heeft samengesteld. Als de samensteller van de bowl erom bekend staat dat dit iemand is met een goed oog voor het herkennen van kwaliteit heeft dit een meerwaarde en zal er wellicht hoger geboden worden. De bowl met meerdere (kleinere) koi worden tussen de stoelen doorgereden en ondertussen is op het scherm te zien wat de huidige geboden prijs is.

Bij de grotere koi gaat er telkens maar 1 koi vanuit het vat in een bowl. Vervolgens komt een medewerker met een lege bowl aanrijden en verhuist de koi van de ene bowl naar de net aangekomen bowl. De medewerker rijdt de bowl met koi naar het beginpunt tussen de stoelen en heeft ook het bijbehorende certificaat meegekregen.

Nadat de koi tussen de kopers door is gereden en de uiteindelijke koper bekend is wordt het certificaat aan iemand overhandigt die de administratie bijhoudt en worden de grotere herkenbare koi direct in een van de naastgelegen vijvers geplaatst door een andere medewerker.

Ondertussen staat er dus alweer een bowl met koi klaar en kan de volgende koi geveild worden. Het gaat op deze wijze letterlijk aan de lopende band door. De kleinere koi die met meerdere tegelijkertijd worden verkocht of bijvoorbeeld eenkleurige koi gaan niet rechtstreeks de naastgelegen vijvers in maar worden eerst in een plastic zak verpakt waarop onder ander het veilingnummer van de koper wordt geschreven.

Behalve het bekijken van de geoliede organisatie is ook het spel van het bieden en veilen prachtig om te zien. Bieders die bij een koi de vinger constant in de lucht houden en met de andere hand de elleboog ondersteunen waarmee ze uitstralen “wat er ook gebeurt, deze is voor mij”.

Bieders die andere bieders bijna smekend aankijken om alsjeblieft niet meer mee te bieden en het dankbare knikje met het hoofd wanneer dit inderdaad niet meer gebeurt. Ook het ritmische geklap bij een eindbod boven de 1 miljoen yen blijft een leuk schouwspel.

Doordat ik zelf niet kan meebieden ontbreekt er bij mij wel de spanning en begint het na een tijdje toch wat eentonig te worden. Terwijl de veiling doorgaat mag ik rondkijken op de farm. Ik wandel alleen over de weg langs de farm. Naast de weg liggen de vele koihuizen en aan de andere kant stroomt een rivier door een mooi landschap van beboste bergen. Achter elke deur wacht me weer een verrassing. Een koihuis waarbij de bekende bakishowers bijna overwoekerd zijn met planten, dan weer een nieuw en modern koihuis.

Ook de koi zijn telkens weer een verrassing. Alle maten zwemmen er rond en ook enkele bakken met bekende ouderdieren kan ik gaan staan bewonderen. Na het opendoen van weer een deur sta ik bij de bekende 1500 ton vijver. Een kleine teleurstelling, de vijver is volledig leeg. De teleurstelling is maar van korte duur. Ik besef me dat ik een geluksvogel ben dat ik hier zomaar kan rondlopen en dat de vijver nu misschien nog wel imposanter is omdat bij een lege vijver pas duidelijk wordt hoe groot deze is.


Eenmaal weer terug bij de veiling zijn de vaten bijna leeg. De laatste koi worden geveild en daarna blijkt het tijd te zijn voor een lunch. Tijdens de lunch is Luc opgetogen omdat hij al een aantal goede koi heeft kunnen aanschaffen. Na de lunch gaat de veiling verder, de vaten zijn weer gevuld met nieuwe te veilen koi. Ook nu zal Luc nog vaak meebieden en een paar keer het laatste bod doen. Er zijn echter ook koi waarbij we als Europeanen alleen maar kunnen toekijken wat een paar andere bieders doen. De duurste koi van de dag wordt geveild en ik verbaas me als ik het omreken naar euro’s. En dan te bedenken dat dit dan nog maar de inkoopprijs voor de dealer is.

Nadat de veiling beëindigd is beginnen de medewerkers van de farm de zakken met koi al in dozen te doen voor de Japanse kopers die ze direct meenemen. De koi die later op transport en al in plastic zakken zitten worden in de plastic zakken op een wagentje geladen en gaan waarschijnlijk verdeeld worden over een aantal vijvers totdat het daadwerkelijke transport kan plaatsvinden.

Luc en een aantal anderen willen de gekochte koi filmen en fotograferen. Dit gaat met enige stress om te voorkomen dat je in de rij staat of dat de koi alweer verdwenen zijn naar de vijvers in een koihuis.

Nadat alle gekochte koi zijn vastgelegd rijd ik weer met Luc en Olav terug naar het hotel. Onderweg zetten ze me af bij een prachtige Japanse tuin in Okayama. (korakuen garden). Misschien dat deze tuin ook al weleens in een koiblad heeft gestaan maar daar rondlopend denk ik terug aan wat ik vandaag bij de Momotaro farm heb gezien. (hier heb ik al meermaals een foto en/of filmreportage van gemaakt Joost !) Het was een geweldige dag om bijna letterlijk rond te lopen in de droom die je hebt als je een koiblad bekijkt.

Luc en Olav bedankt voor een fantastische dag




Meer afbeeldingen

Reacties