De vijver van Peter.

De vijver van Peter.Het was een moeilijke bevalling, maar uiteindelijk is hij dan toch in orde gekomen, de vijver van Peter.

Het moeten altijd geen grootheden zijn die er getoond worden, want er zijn ook mindere goden die kunnen bewonderd worden.

Koihouden is een leerproces dat zich geleidelijk aan ontwikkeld. Men bouwt een vijvertje omdat men graag visjes ziet, dan begin je je te realiseren dat er nog mooiere vijvers en mooiere vissen zijn, en voor je het beseft ben je gebeten door het koivirus en laat het je niet meer los.

Hoe zijn wij zelf begonnen ? Ik denk dat iedereen wel eens een beginfase heeft doorlopen. De ene al wat sneller dan de andere, de ene krijgt het virus nooit te pakken, de andere onmiddellijk, maar als je het eenmaal te pakken hebt is het één van de mooiste hobby's die er bestaan.

Peter staat volledig in de beginfase, maar bouwt langzaam aan zijn kennis. Ik zou zeggen, laat je kennis nog enkele jaren sudderen totdat je het koihouden volledig onder de knie hebt, met zijn goede en zijn slechte kanten. Worstel je door de vervelende periodes dat je nog moet leren en binnen enkele jaren zal je kennis zodanig uitgebreid zijn dat je misschien ooit dat bereikt, wat je nu voor ogen hebt.

Het hart zit op de goede plaats en dat is toch één van de belangrijkste eigenschappen die er zijn. Meer dan geld, is het hart belangrijk, en als je tevreden bent met je aankopen, dan is het genot ervan zo goed als met het hoogst haalbare.

Het kunnen niet allemaal toppers zijn, maar Peter is blij op dit moment met zijn nieuwe aanwinsten. Zelfs de showa die tijdens het transport één vin had gebroken en uiteindelijk is afgestorven, kan op zijn begeestering rekenen, en ik weet dat ik deze showa beter aan iemand met een hart kan toevertrouwen, dan hem hier te laten rondzwemmen. Ik denk dat deze koi een goede plaats heeft gevonden.

De foto's die hij me echter doorgestuurd had, waren vermoedelijk thumbnails. Ik heb er dan mijn eigen fantasie even op losgelaten want je kan van kleine foto's geen goede grote foto's tonen. Dit is waar je het vandaag mee moet doen.

Ik kreeg gisteren trouwens nog wat foto's aan van een zeer oude bekende, namelijk double face, een kohaku van Yamatoya uit de beginperiode. Ik denk dat het ook één van de eerste koi was die ik aankocht in Japan. Inderdaad het was 2007, en tevens mijn eerste bezoek aan Yamatoya. Ik herinner me nog dat ik me verschrikkelijk boos maakte over zijn prijzen, zodanig zelfs dat ik het even aftrapte om te bekoelen.

Dat in het midden gelaten kocht ik 2 kohaku van Yamatoya, waarvan double face, die ik nog op foto heb samen met een bijzonder mooie inazuma kohaku. Na wat omzwervingen is deze terecht gekomen bij Johan, die me nu enkele foto's heeft opgestuurd, en die ik je niet wil onthouden, want ik denk dat deze kohaku nog enkele belletjes laat rinkelen. Ze was toen nisai, dus zal ze nu 9 jaar jong zijn.

Mijn bibliotheek was nog niet optimaal maar het is me nog gelukt een filmpje te vinden van deze toch spraakmakende kohaku. Het grote probleem met de Yamatoya koi was dat ze wel bijzonder shimi gevoelig liggen. Tot op de dag van heden heb ik daarom zo weinig mogelijk Yamatoya kohaku aangekocht, ondanks het feit dat er bijzonder mooie exemplaren van te zien waren, waarvan de huidkwaliteit enorm goed was.

Hier nog een filmpje uit 2010
Hier nog een filmpje uit 2013 incl. de hatelijke shimi's...eeuwige zonde van deze brok kracht en vitaliteit. Begrijp je nu waarom ik Yamatoya ontrouw ben geworden ? Toch heb ik er ook voor gezorgd dat ze op een plaats is terecht gekomen waar ze gekoesterd wordt, en dat vind ik ook belangrijk.

Meer afbeeldingen

Reacties