Het ophalen blijft doorgaan.

 Het ophalen blijft doorgaan.Langs één kant gelukkig, langs de andere kant doet het je natuurlijk wel iets. Je hebt lang voor de koi gezorgd en dat schept een bepaalde band.

Sommige koi hebben een bepaalde betekenis en dit is weer één van de vele jumbo koi die ik vorig jaar aankocht bij Momotaro. Ze behaalde nog een mooie 1ste prijs op de Euregio koishow en daarmee was Peter meer dan tevreden.

Ik heb al meerdere koi op de shows ingebracht die altijd een eerste prijs haalden van mensen die vertrouwen in mij stelden, ondanks het feit dat ik niet echt koi zoek om prijzen mee te winnen... Misschien moet ik mij meer richten op het behalen van 1ste prijzen tijdens shows met koi van klanten.

Het is trouwens plezierig om te zien dat ze 1ste prijzen halen en de klanten zijn er ook duidelijk mee in hun nopjes.

De Kindai showa van Peter is een serieuze reus. Ze was 78 toen ze aankwam vorig jaar november en ik dacht, ik zal ze nog eens meten. Ze tikte tussen de 80 en 81 cm, dus de groei zit er nog wel in en zal zich de volgende jaren nog wel doorzetten.

Ik moet wel even een bedenking maken dat ik het momenteel als onmogelijk beschouw om dit jaar nog eens deze mastodonten te pakken te krijgen, maar ik ga mijn best doen.

Mijn gevoel zit niet goed, ik krijg te weinig respons momenteel wat inhoud dat ik voorzichtiger zal inkopen. Mijn eerste Japanreis zal dan ook meer afwachtend zijn, zolang ik geen beter gevoel krijg.

Het mooie van Peter is dat hij me altijd een filmpje stuurt van het ogenblik dat de koi is aangekomen en in zijn vijver is gezet. Hij heeft ook meer verstand van filmpjes maken dat zie je dadelijk. Well done Peter….

Eens te meer herken ik een aantal koi in de niet overdreven grote vijver, en dat stemt me gelukkig. Bovendien heeft Peter nog een bijzonder interessante koi zitten in Japan die in mijn ogen bijzonder beloftevol is....hier ga je van verschieten...

Zo dat is weer een verantwoordelijkheid minder, en geloof me, ik kan niet onder woorden brengen hoe bang ik vorig jaar was toen al die mastodonten binnen kwamen en ik er de ganse winter voor moest zorgen. Een onderschat fenomeen...

Het is een verantwoordelijkheid die niet begrepen wordt, wat begrijpelijk is, maar het vergt enorm veel van je krachten. Alle koi zijn zonder grote calamiteiten verzorgd en aan de klanten bezorgd. We gaan nu dus op naar het nieuwe najaars koi gebeuren…

De spanningen beginnen weer op te lopen, en het bloed stroomt waar het niet gaan kan. Mijn vijvers zijn bijna leeg, en mijn verlangens heb ik voor mezelf bepaald. Nu nog zorgen dat ze uitkomen.

Reacties