Time will tell

Bompa Borgmans
1 reactie
25 Jul 2025
768

Een nieuw systeem in de koiwereld laat van zich horen via een samenwerking tussen enkele gerennomeerde dealers, met name Max Koi Farm, Kiki van Samurai Koi centre en Joey van Koikichi Fish Farm.

Deze dealers behoren tot de meest toonaangevende, invloedrijke en grootste ter wereld, en het is met precies deze zwaargewichten dat ik al twintig jaar de strijd aanga, zij het soms bedenkelijke strijd, want hoe gepassioneerd de hobby ook is, uiteindelijk regeert het geld. Ze zijn al jarenlang actief op de markt en laten geen enkele belangrijke veiling van topkoikwekers onopgemerkt voorbijgaan.

Zonder enige twijfel kopen zij de duurste en beste koi rechtstreeks uit de topselectie van de kwekers. En als zij hun zinnen op een koi zetten, is de strijd meestal al gestreden, je legt het doorgaans tegen hen af, hoe graag je ook zou willen meespelen. Tenslotte weet ik dat ze zelf nog heel veel koi hebben rondzwemmen bij de kwekers zelf en is dit een mooie gelegenheid om hun aankopen aan de man te brengen.

Ze onderhouden doorgaans ook de meest hechte banden met de kwekers. Wat er precies achter de schermen afgesproken wordt, blijft vaak ondoorgrondelijk, maar dat er onderlinge deals en voorkeursbehandelingen bestaan, staat buiten kijf.

Het is me meer dan eens opgevallen dat ik tijdens biedingen op een bepaald moment als het ware de onuitgesproken toestemming leek te krijgen om een koi in handen te krijgen. Of dit daadwerkelijk zo was, kan ik uiteraard niet met zekerheid stellen, maar mijn gevoel voor dit soort stille signalen laat me zelden in de steek..

Het systeem dat ze nu willen hanteren, kan zeker succesvol blijken, de vraag is alleen of het ook wenselijk is. Als ze vasthouden aan hun strategie om, zoals vanouds, uitsluitend de allerbeste en dus duurste koi aan te kopen, blijven ze opereren in een uiterst select segment. Voor de meeste koiliefhebbers blijft dat een wereld ver buiten bereik.

Of ze ooit zullen afwijken van dit systeem en zich ook zullen richten op de modale markt, de markt die voor een breder publiek toegankelijk is, dat betwijfel ik ten zeerste. Vermoedelijk zal hun aanpak vooral interessant blijven voor de kopers die nu al via hen kopen, en dat zijn in hoofdzaak klanten uit de Aziatische regio. Voor ons, hier in Europa, zal dit model slechts een beperkte groep aanspreken. En dan heb ik het wellicht over niet meer dan twee à drie procent van de koiliefhebbers.

Hoe dan ook zijn ze aangewezen op de inzet van landelijke dealers, die instaan voor de import van de koi. Maar dat gebeurt zonder enige vorm van controle op gezondheid, kwaliteit of de correctheid van wat je uiteindelijk aankoopt, en dat blijft een heikel punt.

Hoe dit alles in de praktijk zal verlopen, qua logistiek, transport en de vele facetten die daarbij komen kijken, is op dit moment voor mij onduidelijk. De problematiek zou wel eens groter kunnen zijn dan men op het eerste gezicht vermoedt. Stel je voor: vandaag koop je een koi hier, morgen eentje daar, hoe worden die vervolgens getransporteerd? Gaat dat samen, of worden ze toch afzonderlijk vervoerd? En kunnen ze überhaupt samen in quarantaine, of vormt dat een risico? Er zijn ongetwijfeld nog heel wat praktische vraagstukken aan te kaarten, maar op dit moment kan ik daar moeilijk een sluitend oordeel over vellen.

Op dit moment heeft André namens Interkoi nog geen communicatie gevoerd over dit initiatief, en ik weet niet of hij überhaupt openstaat voor deelname aan deze groep. Hij geniet momenteel van een welverdiende vakantie en zal ongetwijfeld later zijn standpunt bepalen. Zelf ben ik in deze fase niet langer van belang, maar Interkoi is wél altijd het symbool geweest van toegankelijkheid, van de modale koiliefhebber. Een nuchtere aanpak, ver weg van commerciële hoogstandjes en showgebaren. Bovendien ben ik altijd een lonesome dealer geweest: iemand die zijn eigen koers vaart en zich niet laat meeslepen door de stroming van de dag.

Een ander punt waar ik toch enige bedenkingen bij heb, is het financiële plaatje. Want laten we eerlijk zijn: dit initiatief is uiteraard niet opgezet uit puur idealisme. Men doet dit niet voor je mooie ogen, er moet verdiend worden. Dat is de eerste aderlating. Vervolgens komt de landelijke dealer in beeld, die ook zijn boterham wil verdienen, en terecht, want voor niets gaat de zon op. Zo ontstaat er een keten van tussenstappen, waarbij elke schakel zijn marge toevoegt. Uiteindelijk bepaalt niet de passie voor koi, maar de optelsom van belangen de verkoopprijs.

Wat ik in dit hele verhaal echter mis, is de gevoelsmatige kant van het koikopen, de opwinding, de spanning van een reis naar Japan, het zorgvuldig uitzoeken van iedere koi voor je klanten, zoals het altijd ging. Dit wordt nu meer een zakelijke aangelegenheid, een transactie zonder ziel. De vraag is dan ook of je daar voorstander van bent, of dat je het waardevolle menselijke aspect juist wilt behouden.

Mijn boodschap is dan ook helder: André, vaar je eigen koers en laat je niet manipuleren of meeslepen in dit avontuur. Interkoi heeft altijd zijn eigen persoonlijkheid gehad. Maar wie ben ik nog om dat te zeggen? Mijn invloed is helaas nihil of zeker beperkt. Uiteindelijk is het aan André om zijn beslissing te nemen en die kenbaar te maken, wij wachten af. Tot slot: wat denken jullie hiervan? Is het een meerwaarde, of zien jullie het niet zitten? Geef je mening via de bijgevoegde poll!

Tenslotte nog een link naar hun inititatief: nishikigoi-alliance.com