Zonder overdrijving, pure overstelping

Bompa Borgmans
2 reacties
11 Jan 2026
419

Eerlijk is eerlijk, je wordt er bijna letterlijk ziek van, al die koiveilingen die je dagelijks om de oren vliegen. Het voelt als pure armoede.

Bovendien is het simpelweg onmogelijk om je tijd te verprutsen door alles op te volgen. Wij proberen dit bij de belangrijkste kwekers nog wel te doen, maar wat verlang ik naar de oude manier van werken. Ben ik ouderwets?

Misschien wel, maar wat ben ik blij dat ik deelgenoot ben geweest van een systeem waarin je persoonlijk je koi kon beoordelen, bespreken en aankopen, om ze nadien met trots aan de koiliefhebbers te presenteren.

Toevallig heb ik nog een foto teruggevonden uit de goede oude tijd, toen de opening van de veiling van Sakai een ongelooflijk spannende dag was. De menigte werd losgelaten met een petje dat de rangorde bepaalde om je koi te mogen uitkiezen bij de opensales van Sakai FF. Het is misschien nostalgie, maar wel een nostalgie die volgens mij nog veel mensen zou moeten aanspreken. Helaas moet ik vaststellen dat mijn gewicht wel op peil stond.

Wat ik hierboven beschrijft raakt aan iets wat veel dieper gaat dan alleen een andere manier van verkopen. Het ging toen niet om snelheid, algoritmes of wie het eerst op een knop drukte, maar om beleving, vakmanschap en vertrouwen. Die opensales bij Sakai waren momenten waarop spanning en respect samenkwamen, je voelde dat iedereen wist dat hij deel uitmaakte van iets bijzonders.

Het petje dat de volgorde bepaalde was simpel, bijna naïef, maar tegelijk eerlijk en menselijk. Je had tijd om te kijken, te voelen, te overleggen met de kweker, en vooral om je intuïtie te laten spreken. Dat zorgde voor verhalen, herinneringen en koi met een verleden, niet zomaar een nummer op een veilinglijst.

Die nostalgie is geen zwakte of ouderwetsheid, het is het verlangen naar verbinding, naar kwaliteit boven kwantiteit, naar een hobby die draait om passie in plaats van om prikkels. En eerlijk gezegd denk ik dat veel koiliefhebbers dat nog steeds missen, ook al beseffen ze het niet altijd.

Het mag misschien wat chaotisch lijken, maar de intensiteit en het respect was zeker aanwezig. Ik kan nog een groot aantal filmpjes over deze acties te voorschijn toveren, maar ik heb het gevoel dat daar geen interesse voor is.

De verarming van de koiwereld kan misschien wel geleid worden door centjes, maar ik moet er helaas voor passen, het gevoel, die echtheid, is onbetaalbaar en het is precies dat wat ik wil bewaren. Of je het met me eens bent weet ik niet, maar je kan het me wel zeggen ijn onderstaande poll.