de dagen vliegen voorbij

De dagen vliegen voorbij

Interkoi
Nog geen reactie
11 Jun 2025
769

De dagen vliegen voorbij, het was een prachtig weekend. Wat gaat de tijd toch snel, voor je het weet is de week alweer doormidden geschreven. Het zijn drukke tijden, en soms zou het heerlijk zijn als er 48 uur in een dag pasten. Toch gaan we vol goede moed verder.

Ik wil graag nog even terugblikken op het voorbije weekend, en in het bijzonder op tweede pinksterdag. Wat een dag. Van die momenten waarbij ik met een brok in mijn keel rondloop, zoveel hobbyisten en collega’s samen, hoe mooi is dat? Het voelde als een warme ontmoeting, een dag vol gezelligheid en een echt koi-feestje.

Wat me vooral bijblijft is het enthousiasme van de aanwezigen. De sfeer was ongedwongen, oprecht en vol passie. En ja, ik wil ook nog even stilstaan bij enkele koi. Ik geef het toe, ze komen uit de stal van Interkoi Ameide. Maar wat waren ze om van te genieten...

Aart Jan de wit Als eerste wil ik stilstaan bij de Showa van Aart-Jan. Zijn deelname aan een koishow was een primeur, en wat een begin: meteen met een prachtige prijs naar huis. Aart-Jan mocht de Friendship Award van Mountaintree in ontvangst nemen. Zo trots als een pauw nam hij zijn beker en bijhorende UV-lamp aan, een mooie erkenning én een praktisch cadeau, want het koi-virus heeft hem nu definitief te pakken. De passie is aangewakkerd, en dat blijft niet zonder gevolg: de plannen voor een nieuwe vijver zijn al in volle gang. Een mooier begin van een hobby kun je je haast niet wensen.

De Tatagoi Showa van Tamaura… Afgelopen oktober vloog ik speciaal naar Japan om de veilingen van Momotaro en Sakai bij te wonen. Tussen de drukte door besloot ik toch nog even langs Tamaura te gaan. En daar zag ik haar zwemmen, een Showa met uitstraling, presence en iets ongrijpbaars.

Een brutale vraag volgde: “Mag ze even in de bowl?” En vanaf dat moment ging het snel. Soms weet je het gewoon, en we waren er dan ook zo uit. Tijdens de Belgische Koishow vond ze haar volgende bestemming. Ik verkocht haar aan David, bij wie ze meteen een prachtig thuis kreeg. Een koi met een verhaal, en nu een toekomst om naar uit te kijken.

Bij de deelnemers sprong één koi er echt uit: een Grand Champion Kohaku van Momotaro. Deze indrukwekkende koi werd vorig jaar tijdens de veiling aangekocht en verbleef daarna een jaar in Azukari, tot ze in december jongstleden arriveerde in Ameide.

De eigenaar had destijds nog een tweede Kohaku uit dezelfde reeks aangeschaft, maar helaas is die koi overleden. Dat is de realiteit van de hobby, hoe pijnlijk ook, het kan gebeuren. Ik liet de keuze aan Carlos: zijn tegoed opnieuw inzetten of een kijkje nemen in de selectie die we zelf op voorraad hadden. Het werd al snel duidelijk: het moest deze Kohaku worden. En wat een goede keuze bleek dat te zijn. Een koi met klasse, en nu bekroond tot Grand Champion, beter kun je het nauwelijks dromen.

En dan, als laatste, de Grand Champion van de YHKS. Een Showa uit de gelederen van Isa, aangekocht als tosai. We waren in april 2024 in Japan, samen met Ramon. We doorkruisten het noorden, op zoek naar tosai voor onze collega’s. Het waren intensieve dagen, gevuld met eindeloos veel bowls en discussies, en Ramon was in die periode echt mijn steun en toeverlaat.

Toch moest er ook koi gekocht worden voor de winkel, maar hoe we ook zochten, we vonden maar niet wat we zochten. Gelukkig hadden we nog een troef achter de hand: Isa. Hij had ons beloofd dat we als eersten mochten kiezen uit een bijzonder selecte groep tosai. Die belofte hield hij.

Ik herinner het me nog levendig. De dagen waren lang en vermoeiend, maar uiteindelijk kwamen er een paar mooie Showa in de bowl. We maakten een filmpje van de selectie en stuurden het direct door naar de opdrachtgevers. Het duurde niet lang voor de telefoon begon te rinkelen: de eerste Showa werd meteen verkocht. De tweede volgde, en niet veel later ging ook de derde, die was voor Nico.

In totaal hadden we zes Showa uit deze speciale selectie, en nog diezelfde avond waren er vijf verkocht. Slechts eentje bleef over… en laat dat nu net de koi zijn die later werd bekroond tot Grand Champion van de YHKS. Soms blijven de allermooisten gewoon even op je wachten.

Bij aankomst was ook Nico van de partij, nieuwsgierig om zijn aanwinsten van dichtbij te bekijken. De eerder aangekochte Showa had het zeker niet slecht gedaan, maar zodra hij deze nieuwe Showa zag, was hij meteen overtuigd. “Die wil ik,” zei hij resoluut. En zo geschiedde: zijn eerdere koi mocht de verkoop in, en deze bijzondere Showa werd zijn nieuwe trots.

Wat een weg heeft deze vis al afgelegd in haar jonge leven. Van een selectiebowl in Japan tot Grand Champion op de YHKS, en wie weet wat de toekomst nog brengt. Ze is nu al zó sterk verbeterd, met een body en volume zoals we dat van Isa mogen verwachten. Een waardige afsluiting van een prachtig evenement.