Onze laatste dag

Interkoi
Nog geen reactie
11 Nov 2026
226

Op onze laatste dag in Japan waren we vroeg uit de veren. We wilden nog zoveel mogelijk kwekers bezoeken, maar voor de Dainichi OB Kai maakten we graag tijd vrij. Daar zwom namelijk ook een Kohaku van Interkoi mee. Dan wil je er natuurlijk zelf bij zijn.

Ter info: De Dainichi OB Kai is een koikampioenschap dat zijn naam dankt aan de ‘Old Boys’ van Dainichi, voormalige medewerkers van de kwekerij. En tussen de koi die daar vandaag werden beoordeeld, zwom ook een Kohaku van Interkoi.

obkai Ze eindigde als tweede in een groep (runner up) van een vijftiental koi die aan elkaar gewaagd waren. Als je zo dicht bij de titel komt, denk je toch even: jammer, nét niet. Maar als ik zie tussen welke koi ze zwom, mag ik daar best een beetje trots op zijn. We hebben het over deze kohaku.

Op de show sprak ik Mano van Dainichi nog even. Hij ziet een mooie toekomst voor haar en was te spreken over haar huidkwaliteit en de lijn van haar body. Zulke woorden hoor je graag, zeker als je zelf al een tijdje benieuwd bent naar wat er nog in die koi zit.

Ze mag zelfs nog een jaar in azukari blijven bij Dainichi, als ik dat wil. En daar ga ik nog eens rustig over nadenken. Een extra jaar bij de kweker kan haar de tijd geven om zich verder te ontwikkelen, maar bij azukari weet je nooit precies wat dat jaar zal brengen.

Ik dacht dat we na die laatste ronde langs de kwekers wel klaar waren met kiezen. Nu neem ik op de terugweg toch nog één beslissing mee naar huis.

Bekijk hier eerst even dit filmpje van de OB Kai

Bovenaan in de hoek zie je onze sandan Kohaku zwemmen, Onderaan zwemt de Kohaku die de titel pakte. Die was net een tikkeltje beter. Zo dicht zaten ze bij elkaar.

Na de show trokken we de bergen in om nog een laatste ronde langs de kwekers te maken. Ik had graag nog wat Tancho Showa gevonden, maar het lijkt wel alsof ze die hier opeten. Hoe meer we ernaar zochten, hoe minder we er tegenkwamen.

Die zoektocht bracht ons wel bij een aantal kwekers waar ik nog nooit was geweest. En ik heb me meer dan eens verbaasd. Bij de ene kweker zag ik koi waar ik gerust wat langer voor wilde blijven staan. Bij de andere waren we sneller weer buiten, laat ik het daar maar op houden.

Bij Izumiya kwamen we iets te laat op onze afspraak aan, maar de kweker had de Yamabuki al voor ons in de bowl gezet. We konden haar dus meteen rustig bekijken. Een indrukwekkende Yamabuki, volgens Izumiya zelfs zijn beste van dit jaar.

Toen kwam het moment om voorzichtig naar de prijs te vragen. Ik viel bijna achterover en vroeg voor de zekerheid of ik het wel goed had verstaan. Jawel, ik had het goed gehoord.

We hebben een optie genomen en laten het nog even bezinken. Ik dacht dat we op onze laatste dag vooral nog wat rondes zouden maken. Nu zit ik op de terugweg toch weer aan die Yamabuki te denken.

Daarna keerden we terug naar de Dainichi OB Kai om te zien of we nog iets hadden binnengehaald. En jawel, deze keer was het raak. Vorig jaar lukte het niet, maar nu hebben we twee Kohaku van Maruyama kunnen bemachtigen. Ze kregen de code 2611028 en 2611029 en je kan ze uiteraard onder de UPdates/nieuwste bekijken.

Speel je al langer met het idee om een Kohaku aan te kopen en haar nog een jaar bij de kweker in Japan te laten doorgroeien? Dan zou ik deze Kohaku van Maruyama eens rustig bekijken. Voor wie graag van nisai tot sansai wil volgen hoe een koi zich bij de kweker ontwikkelt, vind ik dit een buitenkans.

Maruyama legt zich toe op Kohaku en heeft zijn sporen al verdiend. Hij behaalde ooit de Grand Champion titel op de All Japan Koi Show. Onze twee Kohaku zijn heel verschillend en juist daarom ben ik benieuwd hoe ze zich bij hem zullen ontwikkelen. Ze blijven allebei in Japan en doen volgend jaar mee aan de cup.

Het mooie is dat je ze straks als sansai aangeboden krijgt. Hun jaar als nisai brengen ze nog bij de kweker door. De verzorging en het risico van dat extra jaar blijven in Japan, en daardoor kan ik ze straks voor een mooie prijs aanbieden.

En toen zat onze laatste dag erop. Tijd om naar het station te gaan en weer koers te zetten naar het zuiden. We hadden graag vanuit Tokio teruggevlogen, maar het lukte niet om onze tickets bij KLM om te zetten. We hebben onszelf dan maar getrakteerd op een heerlijke sofa voor onderweg. Na zo’n dag was het zalig om eindelijk eens onderuit te zakken.