The final chapter, ons laatste verslag uit Japan

Interkoi
Nog geen reactie
15 Nov 2026
8

Het laatste verslag van onze Japanreis hadden jullie nog van mij te goed. Maar voor we de reis afsluiten, gaan we nog één keer terug naar Maruhiro. Die drie koi verdienen nog wat aandacht, want ja, dat is voor mij echte Maruhiro Power. Maar eerst neem ik jullie nog even mee terug naar het begin van die week.

We hebben samen weer een geweldige reis gemaakt. We hebben veel mooie koi gezien, er een aantal kunnen aankopen en de klanten die met ons meereisden goed kunnen bijstaan bij hun keuzes. Ook voor verschillende zoekopdrachten hebben we gevonden waar we naar op zoek waren. Als je voor iemand op pad gaat en uiteindelijk die ene koi vindt, geeft dat mij altijd een bijzonder goed gevoel.

Zo’n week is behoorlijk hectisch. Van ’s morgens tot ’s avonds ben je in de weer, en toch kom ik er in mijn hoofd van tot rust. Een vakantie zou ik het moeilijk kunnen noemen, maar wat doe ik het graag. Een hele week bezig zijn met wat je het liefste doet, daar kan ik van genieten.

Wat was dan het hoogtepunt van de week? Tja, als ik er eentje moet kiezen, denk ik aan onze laatste dag, in het noorden van Japan. Mijn Kohaku werd runner up op de show en ik wist eindelijk twee Kohaku van Maruyama te bemachtigen (2611028 en 2611029) waar ik zo op gehoopt had. Daarmee doe ik de andere dagen misschien wat tekort, want er waren genoeg mooie momenten. Maar die laatste dag had voor mij iets bijzonders.

Mijn laptop reisde nog wat verder.

Op weg naar het noorden zat ik in de Shinkansen nog lekker te werken. Tot mijn oogleden wat zwaar werden. Ik legde de laptop opzij en deed mijn ogen even dicht. Het volgende wat ik hoorde, was ‘We zijn er, we moeten eruit!’ In alle haast raapte ik mijn spullen bij elkaar. Pas toen we uitgestapt waren, besefte ik wat er nog in de trein lag. Juist ja, mijn laptop.

Na één telefoontje werd alles in gang gezet. Een uur later kwam het verlossende bericht dat hij gevonden was. Ze spraken af om hem naar het hotel te brengen en dat gebeurde ook netjes. Ik was er maar wat blij mee. Of ik mijn laptop in Nederland ook zo netjes in het hotel teruggekregen zou hebben? Dat laat ik in het midden. Ik heb jullie intussen een paar dagen met mijn telefoon op de hoogte gehouden, en dat ging gelukkig ook.

Nog even terug naar Maruhiro

Bij Maruhiro kochten we drie koi waar ik graag nog wat langer bij stilsta. Een Ki Utsuri, een Chagoi en een Karashi, elk met iets waardoor ik nog eens een tweede keer ging kijken.

Een Ki Utsuri kom je wel vaker tegen, maar zoek er maar eens eentje met schoon geel, zonder die losse sumi spikkeltjes. Bij deze viel me meteen op hoe mooi het patroon op de vis lag. Daarna kijk je naar de bouw, en ook die beviel me bijzonder goed.

Ze is sansai, ongeveer 30 maanden oud, en meet al 68 cm. Daar mag ze mee gezien worden. Ik ben vooral benieuwd hoe ze zich straks in de Lage Landen verder ontwikkelt. Ik verwacht dat ze hier alleen maar mooier wordt.

Een Chagoi zie je dikwijls, maar ik wil er eentje met uitstraling. Voor mij zit dat in een mooie egale kleur, zonder sumi vlekjes, een duidelijk zichtbaar fukurin en natuurlijk een bouw die bij zo’n vis past. Deze heeft het allemaal.

Ik durf te zeggen dat ze bij een goede verzorging en voldoende voer de 90 cm kan passeren. In een onverwarmde vijver zal het wat langer duren, maar ik vind het juist mooi om zo’n koi jaar na jaar te zien groeien. Ja, dit is een klasbak van een Chagoi.

Dan die Karashi, met haar zachte gele kleur. Als je haar ziet zwemmen, valt op hoe mooi regelmatig de schubben liggen. En als je wat beter kijkt, zie je pas hoe fraai die huid is. Daar kon ik mijn ogen moeilijk van afhouden. Ook deze zie ik uitgroeien tot een echte jumbo. Ik ben benieuwd hoe ze er over een paar jaar bij zwemt.

Wat was dat een mooie dag bij Maruhiro. En nu ik het laatste verslag afsluit, wil ik vooral mijn reisgenoten bedanken, en iedereen die voor mij klaarstond, onderweg en thuis. Ik heb ervan genoten om deze reis met jullie te maken.