Mijmeringen, is er nog plaats voor informatie?

Interkoi
Nog geen reactie
31 Oct 2026
2

Soms vraag ik me weleens af waar we eigenlijk mee bezig zijn. Niet omdat we onze passie voor koi verloren hebben, integendeel, maar omdat de wereld om ons heen zo snel verandert dat je op een bepaald moment toch even moet stilstaan en jezelf de vraag moet stellen of je nog wel de juiste weg bewandelt.

Toen we ruim twintig jaar geleden met Interkoi begonnen aan onze nieuwsitems, was het onze bedoeling om koiliefhebbers zo goed mogelijk te informeren. We wilden nieuws uit Japan brengen, verhalen vertellen over kwekers, nieuwe ontwikkelingen delen en mensen een beter inzicht geven in de wereld van de koi. Geen vluchtige berichten die na een dag alweer vergeten waren, maar informatie waarop je later nog eens kon terugvallen. Een soort geheugen van onze hobby, opgebouwd door mensen die er zelf middenin stonden en hun ervaringen graag met anderen wilden delen.

Intussen zijn we meer dan twintig jaar verder en staan er ongeveer 7335 nieuwsitems op onze website. Als ik dat getal bekijk, besef ik hoeveel tijd, energie en betrokkenheid daarin gekropen zijn. Het is een archief geworden waarin een groot stuk geschiedenis van Interkoi, maar ook van de koiwereld, is terug te vinden. Ik heb altijd gedacht dat heel wat koiliefhebbers dat zouden appreciëren, dat ze af en toe eens zouden terugkomen om iets te lezen, iets op te zoeken of gewoon om op de hoogte te blijven van wat er zich in onze wereld afspeelt.

Als ik daar wat langer bij stilsta, besef ik dat de waarde van die duizenden nieuwsitems misschien veel groter is dan we vandaag zelf kunnen inschatten. Samen vormen ze een bibliotheek van informatie die in de loop van meer dan twintig jaar zorgvuldig is opgebouwd. Verhalen over kwekers, ontwikkelingen in Japan, ervaringen met koi, gebeurtenissen die hun sporen hebben nagelaten en inzichten die we onderweg hebben opgedaan. Het is een verzameling geworden waarin niet alleen de geschiedenis van Interkoi terug te vinden is, maar ook een belangrijk stuk geschiedenis van onze hobby.

Die bibliotheek is in mijn ogen onbetaalbaar. Je kunt niet zomaar twintig jaar aan informatie, ervaring en kennis opnieuw opbouwen. Je kunt vandaag een nieuwe website maken en morgen duizenden berichten op sociale media plaatsen, maar een bibliotheek zoals deze ontstaat niet van de ene dag op de andere. Ze groeit met de jaren en met alles wat we onderweg leren. Wat vandaag weinig aandacht krijgt, kan over vijf of tien jaar plots opnieuw bijzonder waardevol blijken. Een oude reportage, een verhaal over een Japanse kweker of een beschrijving van een ontwikkeling die we bijna vergeten waren, kan dan opnieuw een belangrijke bron van informatie zijn.

Het is niet ieder nieuwsitem afzonderlijk dat deze verzameling zo bijzonder maakt, maar vooral de waarde van het geheel. Het is een archief dat met de tijd alleen maar rijker kan worden. Soms vraag ik me af of we ons daar wel voldoende bewust van zijn. Want terwijl we ons zorgen maken over dalende bezoekersaantallen, bouwen we tegelijk verder aan iets waarvan de werkelijke waarde misschien pas veel later ten volle zal worden begrepen.

Toch moet ik vaststellen dat de bezoekersaantallen stilaan teruglopen. En dan begin je vanzelf na te denken. Hebben we onze tijd gehad? Is de manier waarop we informatie aanbieden achterhaald geraakt? Of verwachten mensen vandaag gewoon iets anders dan wat wij hen al die jaren hebben proberen te geven?

We hebben bij Interkoi altijd een beetje moeten opboksen tegen de opkomst van Facebook, Instagram en WhatsApp. Aanvankelijk leken die sociale media vooral een aanvulling op wat we deden, een extra manier om mensen te bereiken, foto's te tonen en nieuwtjes te delen. Ondertussen zijn ze voor velen uitgegroeid tot een belangrijke bron van informatie. Een foto, een kort filmpje of een paar regels tekst volstaan vaak om de aandacht te trekken. Enkele seconden later scrollen we alweer verder naar het volgende bericht.

Wat ik misschien nog het meest mis, is de communicatie die er vroeger vanzelfsprekend bij hoorde. Wanneer we een nieuwsitem publiceerden, kwamen er reacties, werden er vragen gesteld en ontstonden er gesprekken. Mensen deelden hun ervaringen, gingen met elkaar in discussie of vulden een verhaal aan met hun eigen bevindingen. Het was niet alleen informatie die we brachten, maar ook een manier om met elkaar in contact te blijven. Er was wisselwerking, en dat gaf ons het gevoel dat wat we deden ook werkelijk iets teweegbracht.

Vandaag is het vaak stil. We publiceren een artikel, mensen komen misschien wel kijken, maar reacties blijven meestal uit. Misschien lezen mensen nog altijd met belangstelling, maar laten ze dat niet meer blijken. Ik kan het moeilijk beoordelen. Toch vind ik het een eeuwige zonde dat die spontane communicatie stilaan lijkt te verdwijnen. Want een hobby als de onze is toch veel meer dan alleen het bekijken van mooie koi. Het zijn de mensen, hun ervaringen, hun verhalen en de gesprekken die daaruit voortkomen die er kleur aan geven. Informatie delen is waardevol, maar wanneer de wisselwerking verdwijnt, mis je toch een stukje van wat het vroeger zo boeiend maakte.

Misschien ligt daar wel het verschil. Wij hebben altijd geprobeerd om informatie te brengen die wat langer meegaat. Een verhaal waarin iets wordt uitgelegd, waarin je een ervaring deelt en waarin je als lezer ook iets kunt bijleren. Sociale media zijn daarentegen sterk gericht op het moment zelf. Wat vandaag veel aandacht krijgt, kan morgen alweer verdwenen zijn tussen honderden andere berichten. De commerciële mogelijkheden zijn groot, maar het blijft moeilijk om te achterhalen hoeveel van die aandacht werkelijk iets betekent en wat er uiteindelijk van overblijft.

Onze aanpak is altijd anders geweest. We geloven in persoonlijk contact, in vertrouwen en in informatie die ook op langere termijn haar waarde behoudt. We hebben nooit de behoefte gehad om iedere dag de luidste stem te zijn of om koste wat het kost de aandacht naar ons toe te trekken. We wilden liever iets vertellen waar mensen echt iets aan hadden. Dat vraagt tijd, zowel van degene die schrijft als van degene die leest. En misschien is dat vandaag net iets geworden waarvoor steeds minder tijd wordt gemaakt.

Maar dan komt vanzelf de vraag of wij het misschien verkeerd zien. Zijn we te veel blijven vasthouden aan een manier van werken die ooit vanzelfsprekend was, maar die niet langer aansluit bij de verwachtingen van vandaag? Moeten we meer inzetten op snelle berichten, commerciële acties en beelden die onmiddellijk de aandacht trekken? Moeten we onze informatie anders verpakken, korter maken en vooral zorgen dat ze vandaag gezien wordt, zonder ons al te veel zorgen te maken over morgen?

Het zijn vragen waarop ik niet zomaar een antwoord heb. Ik begrijp best dat de wereld verandert en dat je niet kunt blijven werken alsof het nog 2006 is. Ook Interkoi moet daarin zijn weg zoeken. Maar tegelijk wringt het ergens. Want als we allemaal uitsluitend nog bezig zijn met wat vandaag verkoopt en bekeken wordt, wie neemt dan nog de tijd om kennis te verzamelen, ervaringen te delen en verhalen te bewaren die misschien pas jaren later opnieuw hun betekenis krijgen?

Misschien zijn we inderdaad een beetje ouderwets geworden. Misschien past onze manier van denken niet meer helemaal in deze tijd. Dat kan ik niet uitsluiten. Maar ik zou het jammer vinden als twintig jaar informatie delen uiteindelijk plaats moet maken voor een voortdurende jacht op aandacht. Niet omdat commerciële activiteiten onbelangrijk zijn, maar omdat ik ervan overtuigd blijf dat een hobby als de onze meer nodig heeft dan alleen handel. Kennis, ervaring en vertrouwen zijn minstens even belangrijk, al laten ze zich misschien minder gemakkelijk in cijfers uitdrukken.

Daarom denken we er stilaan over na om minder nieuwsitems te schrijven. Niet omdat we niets meer te vertellen hebben, maar omdat je je op een bepaald moment toch afvraagt hoeveel zin het nog heeft om zoveel tijd te investeren in informatie waarvan de belangstelling steeds beperkter lijkt te worden. Het is geen gemakkelijke gedachte wanneer je jarenlang met plezier hebt geschreven en altijd hebt geloofd dat er mensen waren die het waardeerden.

Misschien vergissen we ons wel. Misschien zijn er nog altijd veel koiliefhebbers die onze verhalen lezen, maar laten ze dat minder vaak merken. Misschien wordt de waarde van sommige dingen pas duidelijk wanneer ze er niet meer zijn. Ik hoop het oprecht, want het zou jammer zijn als al die kennis en ervaringen naar de achtergrond verdwijnen omdat ze niet langer passen in het ritme van de moderne communicatie.

Voorlopig blijven het mijmeringen. Geen definitieve beslissing en zeker geen afscheid van wat ons al die jaren heeft beziggehouden. Maar wel een moment waarop ik mezelf afvraag hoe we verder moeten. Blijven we doen waarin we geloven, ook wanneer steeds minder mensen lijken te luisteren? Of moeten we ons aanpassen aan een wereld waarin snelheid en zichtbaarheid steeds belangrijker worden?

Ik weet het eerlijk gezegd nog niet. Misschien hoeft dat ook niet meteen. Soms is het goed om even stil te staan, achterom te kijken en je af te vragen welke richting je uit wilt. Want uiteindelijk gaat het niet alleen om hoeveel mensen een nieuwsitem lezen, maar ook om de vraag waarom we het ooit zijn beginnen te schrijven.

En die vraag blijft voorlopig dezelfde: heeft het nog zin om informatie te delen als de wereld vooral nog tijd lijkt te hebben voor het volgende bericht?