Japan, het land van de rijzende zon en de koi

Interkoi
Nog geen reactie
26 Sep 2026
79

De visie achter Interkoi, bekeken vanuit mijn persoonlijke gevoel. Er zijn plaatsen waar je naartoe reist omdat ze mooi zijn. En er zijn plaatsen waar je telkens opnieuw naar terug wilt, omdat ze iets met je doen. Voor mij is Japan zo'n plaats.

Ik heb in de loop der jaren heel wat keren door Japan mogen reizen en telkens opnieuw merk ik dat het land me blijft verrassen. Niet alleen door de natuur, de bergen, de tempels of de enorme verschillen met onze Westerse wereld, maar vooral door de manier waarop de Japanners met hun koi omgaan.

Want wie voor het eerst een Japanse kwekerij bezoekt, ziet in eerste instantie misschien vooral veel vijvers en veel koi. Maar naarmate je langer bezig bent met Nishikigoi, ga je anders kijken. Je leert dat een koi niet alleen mooi moet zijn op het moment dat je haar ziet. Je gaat kijken naar de bouw, de huidkwaliteit, de ontwikkeling van het patroon, de kwaliteit van het sumi en beni, maar vooral naar datgene wat de koi nog kan worden. En precies daar begint voor mij de echte schoonheid van Japan.

Niigata en het Zuiden!

Niigata is voor veel koiliefhebbers bijna een soort bedevaartsoord. En eerlijk is eerlijk, het is niet voor niets dat deze streek wordt beschouwd als het boegbeeld van de Japanse koiwereld.

Interkoi begeeft zich tijdens de Japanreizen echter meestal naar het Zuiden, met name Okayama en Hiroshima, waar onze lievelingskwekers zich bevinden en waar we door de jaren heen heel wat mooie contacten en herinneringen hebben opgebouwd.

Maar we weten dat Niigata het boegbeeld is van de koiwereld, dus laten we het deze keer bij Niigata houden. Het Zuiden mogen we daarbij zeker niet vergeten, want ook daar is het in de herfst genieten van de prachtige kleuren die het landschap een heel bijzondere uitstraling geven.

Smalle wegen, bergen, rijstvelden en overal kleine dorpjes waar al generaties lang koi worden gekweekt. In het voorjaar en de zomer zie je de mudponds veranderen in grote groene vijvers. In het najaar verandert alles. Dan komt het moment waarop de kwekers hun koi opnieuw bovenhalen en je pas werkelijk ziet wat de natuur, de mudpond en de kennis van de kweker samen hebben voortgebracht. Dat zijn voor mij de momenten waarvoor je naar Japan gaat.

Je staat daar soms letterlijk met je voeten in de modder, een koi in een bowl voor je, en plots begrijp je waarom iemand jaren geleden met deze hobby is begonnen. Niet omdat een koi vandaag perfect is. Maar omdat je probeert te zien wat ze morgen kan worden.

De kunst van geduld

Dat is misschien wel één van de grootste verschillen tussen Japan en onze manier van denken. Wij willen vaak snel resultaat. Een koi moet vandaag mooi zijn, vandaag indrukwekkend zijn en liefst vandaag ook nog kampioen worden.

De Japanners kijken anders. Een kweker kijkt naar ontwikkeling. Naar lichaamsbouw, huid, groei, patroon en genetica. Hij weet dat sommige koi tijd nodig hebben. Een koi van één jaar oud kan nog maar een klein stukje laten zien van wat ze uiteindelijk kan worden.

Dat maakt het selecteren van koi zo boeiend. Je koopt eigenlijk niet alleen wat je ziet. Je koopt ook een stukje van wat je denkt dat er nog kan komen. En natuurlijk kun je daarin fouten maken. Dat hoort bij de hobby. Niemand kan met zekerheid voorspellen hoe een koi zich zal ontwikkelen. Maar juist die onzekerheid maakt het interessant.

Meer dan een vis

In Japan is Nishikigoi door de jaren heen uitgegroeid tot veel meer dan alleen een hobby. Het is een combinatie van traditie, vakmanschap, natuur en geduld. Sommige kwekerijen worden al generaties lang door dezelfde families gerund. Kennis wordt ovzrgegeven van vader op zoon en ondertussen blijft iedere generatie opnieuw proberen om de kwaliteit verder te verbeteren. Dat zie je ook wanneer je met een kweker praat.

Soms gaat het gesprek helemaal niet over prijzen of verkoop. Dan gaat het over een bloedlijn, over een bepaalde ouderkoi, over een mudpond of over een koi die jaren geleden onverwacht een geweldige ontwikkeling heeft doorgemaakt. En dan besef je dat achter iedere koi een verhaal zit.

Waarom Japan?

Die vraag krijg ik regelmatig. Waarom helemaal naar Japan reizen als er ondertussen overal ter wereld koi worden aangeboden? Mijn antwoord is eenvoudig. Omdat je de oorsprong moet zien om de koi werkelijk te leren begrijpen. Je moet tussen de kwekers staan. Je moet de mudponds zien. Je moet meemaken hoe koi worden geselecteerd en opgegroeid. Je moet de verschillen tussen kwekers leren kennen en vooral veel kijken. Heel veel kijken.

Want hoe langer je met koi bezig bent, hoe meer je beseft dat kwaliteit niet altijd schreeuwt om aandacht. Sommige koi trekken onmiddellijk je blik. Andere koi moet je wat langer bekijken. En soms is juist die tweede koi uiteindelijk degene die je het meest gaat waarderen. Dat is voor mij het mooie aan Nishikigoi. Er bestaat geen knop waarop je kunt drukken om te bepalen wat een goede koi is. Ervaring, kennis, gevoel en soms ook gewoon een beetje geluk spelen allemaal een rol.

Een stukje Japan in onze vijver

Wanneer een koi uiteindelijk Japan verlaat en naar Europa komt, neemt ze natuurlijk geen berg, mudpond of Japanse kwekerij mee. Maar voor mij draagt ze wel iets van die wereld met zich mee. Het verhaal van de kweker, de bloedlijn, de jaren van ontwikkeling., de modder van de mudpond, en vooral de verwachting van wat er nog kan komen.

Misschien is dat uiteindelijk wel de reden waarom ik na zoveel jaren nog altijd geraakt kan worden door een koi. Niet omdat ze alleen vandaag mooi is. Maar omdat je haar toekomst probeert te zien. En misschien is dat precies wat Japan mij al die jaren heeft geleerd. Dat echte kwaliteit tijd nodig heeft.

Dat schoonheid zich niet altijd onmiddellijk laat zien. En dat je soms vooral moet leren kijken, voordat je werkelijk leert zien. Japan is voor mij dan ook veel meer dan het land van de rijzende zon.

Het is het land waar mijn passie voor koi telkens opnieuw wordt gevoed. Waar traditie en natuur samenkomen en waar iedere reis opnieuw bevestigt waarom Nishikigoi zoveel meer is dan alleen een mooie vis.

Het is een reis die eigenlijk nooit helemaal eindigt.