Op weg naar ons 2de moederland

Interkoi
Nog geen reactie
25 Apr 2026
190

We zijn gearriveerd in het land van de rijzende zon. Een nieuwe reis ligt voor ons, eentje zonder druk, zonder verplichtingen, alles mag, niets moet. Precies zoals een avontuur hoort te zijn.

De dagen vooraf waren hectisch. Nog snel dit afronden, die extra bestellingen de deur uit, en zoals dat vaak gaat, net op het moment dat je denkt dat alles onder controle is, duiken er toch weer wat obstakels op. Gelukkig konden die één voor één opgelost worden, mede dankzij een leverancier die goed meedacht. Uiteindelijk viel alles op zijn plaats.

Ook vlak voor vertrek moesten er nog de nodige werkzaamheden afgehandeld worden. Maar het lukte. En als kers op de taart kon ik nog even rustig genieten van een kopje thee samen met mijn lieve vrouw, een klein moment van rust voor het vertrek.

Op naar Schiphol Airport, waar we rond 12.30 arriveerden. Binnen tien minuten stonden we al achter de douane. Het gevoel sloeg om, dit was het moment, de reis kon echt beginnen.

Toch speelde er nog iets op de achtergrond: de Danichi koi veiling. Ik had nog wat ruimte voor extra aankopen om mijn doos mooi te vullen. En jawel, dat is gelukt. Showa 309 zal me bijblijven, aangekocht terwijl we al in het vliegtuig zaten richting Japan. Misschien een tikje gek, maar het tekent de passie. We vliegen naar Japan en kopen ondertussen gewoon online koi bij.

Showa blijft een uitdaging, maar daar hebben we nu eenmaal de farm van Dainichi Koi Farm voor. Er is een mooie mix aangekocht, van Yellow Monkey tot een deftige showa waar ik hoge verwachtingen van heb. Ze stond met stip op mijn favorietenlijst, dus des te mooier dat het gelukt is.

Terug naar de reis zelf. Ik had mijn plaats ingenomen, toen er een vriendelijke vrouw verscheen die me hartelijk begroette en spontaan een andere stoel aanbood. Een aanbod dat ik moeilijk kon weigeren. Snel mijn spullen gepakt en verhuisd. Ik zat aan het raam en heb meteen enkele prachtige foto’s gemaakt. Vanuit de lucht bekeken is Nederland eigenlijk verrassend mooi.

De start van de reis was ingezet.

De vlucht zelf was aangenaam. We vlogen tussen Oekraïne en Iran door richting Japan. Na een korte wandeling en wat gesprekken met mijn reisgenoten namen we weer plaats. De lichten gingen uit, tijd om te slapen. Filmpje op, oortjes in, en even wegdromen. Dat heeft me goed gedaan, een uurtje of zes geslapen, precies wat nodig was, zeker omdat we er bijna waren.

Toen ik wakker werd, bleek ik één oortje kwijt te zijn. Zoeken, nog eens zoeken, maar nergens te vinden. Een bemanningslid kwam helpen en samen gingen we op missie. Uiteindelijk vonden we het, maar op een plek waar je het niet verwacht, onder de stoel, tussen alle elektronica.

De stoelkussens gingen los om meer ruimte te creëren, maar zonder resultaat. We probeerden van alles, met kleerhangers, geïmproviseerde hulpmiddelen, maar het bleef onbereikbaar. Ik had de moed al opgegeven, maar de medewerker van KLM dacht daar anders over. Hij gaf niet op.

Er werd zelfs contact opgenomen met Osaka om de technische dienst in te schakelen. De stoel werd gedeeltelijk gedemonteerd. We zagen het oortje liggen, maar konden er nog steeds niet bij. Het leek een verloren zaak. Tot daar ineens het verlossende woord kwam: we hebben hem. En zo waren mijn oortjes weer compleet.

We kunnen van start.