
Opnieuw richting Hiroshima
Een dag die zich langzaam ontvouwde maar uiteindelijk meer bracht dan we hadden durven hopen. Het werd een enerverende dag, rijk aan bijzondere aankopen waar ik met een tevreden gevoel op terugkijk.
De wekker ging vroeg, zoals zo vaak hier. Met het idee, voor de middag moet het werk gedaan zijn, trokken we eropuit. Maar zoals het leven zelf, laat ook Japan zich niet sturen. Niet thuis, en hier al helemaal niet.
We waren alweer een flink eind onderweg toen we opnieuw halt hielden bij Sakai Fish Farm. We wisten op voorhand dat er weinig tot niets te koop was, maar toch blijft het trekken. Er zwemmen daar nog enkele koi van ons in azukari, al zaten de meeste inmiddels alweer in de mudponds, verborgen tot het einde van het seizoen.
Toch is er iets om naar uit te kijken. Met de volgende shipment komt er een sanke deze kant op, aangekocht tijdens de laatste veiling. Een koi die misschien ooit als een lelijk eendje werd bekeken, maar waarvan ik nu al zie wat ze werkelijk kan worden, een zwaan in wording. De bouw is toegenomen, de huid toont zich meer dan veelbelovend. Ze heeft nog een weg te gaan, maar ik heb het geduld. Jij ook?
Na afscheid te hebben genomen, zetten we koers naar Tamaura Koi Farm. Bij aankomst heerste er bedrijvigheid, koi werden voorbereid om naar de mudponds te gaan en de laatste selecties waren gemaakt. De sanke hieronder getuigen van klasse.
Maar de onderhandelingen waren nog niet ten einde. Met handen en voeten probeerden we elkaar te begrijpen, tot plots dat kleine wonder genaamd Google Translate het verschil maakte. En ineens werd alles helder.
Ik kreeg de kans om zelf te selecteren, en dat is een uitnodiging waar je geen nee tegen zegt. Daar kom ik later zeker nog op terug. Pascal was er ook bij, nog steeds voorbeeldig, al ging hij vandaag toch overstag. Hij viel voor een prachtige sanke, eentje met alles erop en eraan. Een sierlijke bouw en die typische huidkwaliteit die we zo waarderen bij Tamaura.
Zelf had ik al een kindai gespot die me niet losliet. In de bowl ermee, en daar zagen we nog twee sanke zwemmen. Soms weet je het gewoon. De juiste energie, het juiste gevoel. Met een bod in gedachten en een beetje goede wil langs beide kanten, werd het werkelijkheid. Opnieuw enkele sterke koi die hun weg zullen vinden naar Ameide.
De dag sloten we af bij Momotaro Koi Farm. Daar namen we een kijkje bij de jumbo koi. Een kohaku van amper tweeënhalf jaar oud en al 77 cm werd in de bowl gebracht. Een indrukwekkende verschijning, een lengte die je zelden ziet op die leeftijd.
We wierpen ook een blik op de veilingkoi voor 14 en 15 mei. Na rustig observeren en enkele koi in de bowl te hebben bekeken, durf ik te zeggen dat er opnieuw stabiliteit zichtbaar is. Er is duidelijk gewerkt aan de huidkwaliteit, en dat zie je. Daarnaast zwemmen er nog twee koi van ons bij Momotaro, aangekocht enkele weken geleden.
De eerste, een mannelijke showa. Ja, je hoort het goed, mannelijk. Ik hoor mezelf nog zeggen dat ik geen mannen meer koop, maar sommige keuzes maak je met het hart. Deze koi heeft alles in zich, kracht, uitstraling en misschien zelfs het vermogen om met de tijd vrouwelijker te ogen. Een bijzonder verhaal op zich.
De tweede, een kohaku met een uitstraling die je stil maakt. Alles wijst erop dat ze kan uitgroeien tot een ware koningin. Ook Daisuke bevestigde wat we zelf al voelden, dit is er eentje voor de toekomst.
Deze kohaku is inmiddels verkocht, en de nieuwe eigenaar is meer dan tevreden. Dat doet deugd. Want uiteindelijk is dat waar we het voor doen, met volle overtuiging en passie, telkens opnieuw het beste proberen te brengen.
























