De persoonlijkheid Narita.

De persoonlijkheid Narita.Als je de huidige stand bekijkt in Japan wat betreft de beste koi in de ganse wereld wordt je onvermijdelijk geconfronteerd met de naam Narita.

Ik ben er ondertussen meermaals geweest, en ben nog altijd verbaasd over de manier waarop hij met zijn klanten over de baan gaat.

Zijn bedrijf heb ik al meermaals in het nieuws geplaatst, en ik heb nergens een bedrijf gezien dat zo goed functioneert, zulke infrastructuur heeft, en bovendien de bekwaamheid om de beste koi te presenteren in Japan.

Je kan niet rond Narita, hij heeft een enorme faam verworven, verdiend deze ook, en maakt in principe niet echt een zichtbaar verschil tussen klanten met veel geld of gewone kleine klanten zoals ik.

Hij geeft je telkens een goed gevoel, en als je bijvoorbeeld op zijn events niet kan scoren, zal hij nog alles uit de kast halen om je toch iets “te gunnen”.

Zijn kennis en bekwaamheid staat niet ter discussie en is torenhoog verheven buiten de bekwaamheid ook maar ergens anders in de wereld.

Om zijn bedrijf te laten draaien moet je wel over de nodige kwaliteiten beschikken, want buiten het personeel, dat uit een groot aantal mensen bestaat, is er ook nog de maandelijkse kosten van onderhoud, uitbreiding, investeringen etc. nodig om een goed functionerend bedrijf te ondersteunen.

Zijn gedrag is ook heel aimable. Hij respecteert zichtbaar iedereen, houdt een goede vriendschap in eer met zijn kameraden Kondo en Toyota Dainichi, en kan bovendien alle gasten goed ontvangen.

Narita is een begrip, en hij heeft de touwtjes goed in handen. Krijg je hem als tegenstander op een veiling, dan ben je onherroepelijk verloren, tenzij je een gunst van hem krijgt.

Ik kan me herinneren ooit éénmaal een koi te hebben afgesnoept van hem, of hij me deze gegund heeft of niet, is nog altijd een open vraag. Het ging over een tosai, en hij bood tot 500 000 yen. Ik deed één bod erboven en hij hield zich afzijdig zodat ik eigenaar werd van de tosai. Ze zwemt nog altijd in onze regionen, en het is al een aantal jaar geleden.

De kwekers hebben allemaal, voor zover ik weet, een goede verstandhouding met Ryuki Narita, want hij zorgt er ook voor dat de veilingkoi ongekende prijzen bereiken. Ze kunnen hem dus goed gebruiken als het ware.

Welke onderlinge afspraken er gemaakt worden is een andere zaak, en daar hebben we helaas het raden naar, maar dat doet niets af aan het feit dat hij altijd de nummer 1 koopt van de aangeboden koi, hetzij bij Sakai, hetzij bi Momotaro of bij Dainichi.

Bovendien is zijn oog voor goede koi van een ongekende kwaliteit. Wat hij aanbied is gewoon bijzonder goed.

Ik probeer er al een hele tijd mee te handelen, maar het is bijna onmogelijk om aan zijn hoge prijzen te voldoen als het over goede koi gaat. De koi moeten ook nog verkocht worden, en dan heb je met een opslag te maken waarbij de koi een duizelingwekkende prijs moet toegekend worden.

Hij bepaalt ook de trentvorming, en geloof me maar iedere Aziaat momenteel gaat bij Narita te rade.

Onlangs was ik nog op de veiling bij Sakai, waar hij ook eigenaar werd van de duurste koi die er geveild werd. Het was een dochter van Mona Lisa, een nieuwe oyakoi uit de bloedlijn van Shining Rose.

Het was niet het hoogste bedrag dat er ooit geboden was, maar bereikte toch het aardige bedrag van 16 000 000 yen of omgerekend een dikke 120 000 euro voor een kohaku.

Is ze dit bedrag waard ? Niet voor mijn bek, want daar heb ik geen klanten voor…en de vraag is nog maar of ik dit soort koi wel wil hebben. Het geeft ook een verantwoordelijkheid die je moet kunnen dragen. Neen hoor, voorlopig hou ik het maar bij mijn assortiment, dat is meer dan genoeg.

Wat de man wel verdiend is respect. Je moet respect hebben voor datgene wat hij doet, want deze positie heb je zomaar niet verworven….

Ik kan begrijpen dat wij Europeanen er iets andere tegenover staan dan de Aziaten. Zij vinden het een eer om te kunnen zeggen dat ze een koi kunnen kopen die ettelijke honderd duizenden euro heeft gekost.

Wij Europeanen, proberen altijd het minst mogelijke uit te geven aan iets wat we graag hebben. De mentaliteit in deze is duidelijk anders.

Het is altijd een uitdaging om er naartoe te gaan en ik probeer nog altijd een weg te zoeken om er meerdere zaken mee te doen. Wie weet lukt het me ooit…

Ik ben niet iemand die makkelijk met respect zwaait, maar voor deze man heb ik respect...

Wil je meer zien ? Bekijk dan dit filmpje dat ik gemaakt heb in 2015: Een dag bij Narita in 13 minuten.


Meer afbeeldingen

Reacties