Ode aan Keiko

Ode aan KeikoHet is me gelukt. Ik heb Rini kunnen overhalen om toch nog eens een artikel te schrijven.

Hij had de boodschap begrepen toen ik via een nieuwsitem terloops te kennen gaf dat hij eens een artikel over de spikkel moest schrijven. Hier is ie dan in zijn onverbloemde, maar ook onverbetelijke schrijfstijl. Misschien als er genoeg positieve reacties komen, dat hij zich nog eens laat verleiden...

Het is wat vreemd gesteld in de wereld van de koi. Een curieuze wereld. Ik doe een claim op uw gemoedstoestand. Of misschien ook niet. Er wordt zelden over nagedacht of over gesproken, maar waarschijnlijk behoort onze hobby tot een van de meest discriminerende liefhebberijen die er zijn.

Om maar meteen te chargeren: in welke hobby worden onze lievelingsdieren vanaf het prille begin maar tot veevoer verwerkt omdat ze er niet mooi genoeg uitzien? Wie offert er vissen op omdat ze in de ogen van de producent niet perfect zijn. Of niet de perfectie nastreven?

Dat klinkt hard en dat is het misschien ook wel, maar het is toch niet anders. Bij het “cullen” wordt uiteindelijk 98% van het broed tot “the basket of death” gedegradeerd. Er zijn mankementen aan dat broed. Die visjes bezitten niet de noodzakelijke eigenschappen om mooi te worden. Althans, dat vindt de kweker in kwestie.

Hij hanteert bij zijn beoordeling bepaalde criteria en bepaalt of een vis mooi is, over bepaalde kwaliteiten beschikt en – niet vergeten – of die vis in de toekomst geld oplevert. Dat gegeven stelt ons de vraag: wat is mooi? En wie bepaalt de criteria van wat uiteindelijk mooi is?

Laten we een stap verder gaan. Zoals bij elke waardebepaling heeft ooit een commissie van wijze personen de protocollen en regels opgesteld die ten langen leste de criteria hebben opgeleverd waaraan een perfecte koi in een bepaalde categorie moet voldoen. Voor de vuist weg: de vis mag geen rode oogjes hebben, kohaku moet een bepaald aantal millimeters “odome” bezitten en er mag onder geen beding rood in zijn vinnen voorkomen. Een sanke mag geen zwart op de kop bezitten en de kop van een showa moet zowel van rood, als zwart als wit voorzien zijn. Ga zo maar door.

En als die koi daar niet aan voldoet, is ie niet koishow-waardig, daalt zijn waarde gevoelig en hebben we te maken met een koi die niet in het topsegment behoort voor te komen. Let wel: ik heb het niet over kwaliteitsaspecten zoals de dikte van het rood, de bouw, eventuele “fukurin”, de groeicapaciteiten enzovoort, want dat zijn aspecten die er wel toe doen. Ik heb het over de punten en komma’s bij zo’n vis. Dat rode oogje, die ene schub die afwijkt, dat plekje op die vin. Ik heb het dus primair over de showcriteria waaraan koi moeten voldoen om in de prijzen te vallen.

Ach, zegt u, dat is inderdaad niet interessant. Jawel, zeg ik, dat is wel van belang. Want iedereen die een koi zoekt, neemt in zijn achterhoofd – bewust of onbewust – die criteria mee in zijn beoordeling. En daar gaan we de mist in. Niet alleen komen we dan in een totaal andere prijscategorie terecht – alleen vanwege het ontbreken van dat rode oogje, die vlek in de vin etc. – maar er is meer.

Zoals gezegd: die ons opgelegde beautiful contest criteria bepalen of een koi mooi of niet mooi is. Maar is dat terecht? En moeten we ons daar veel van aan trekken? Ik denk het niet. Een commissie bepaalt dat niet. Ook een kweker niet en zeker een jury niet. Dat bepalen we namelijk zelf.

Wij als koper bepalen zelf of we een koi mooi vinden en of we er de gevraagde som geld voor uit willen geven. En waar gaat het dan om? Uiteraard ga ik u dat vertellen. Het gaat om de uitstraling. Een koi die aandacht trekt. Een koi die opvalt in zijn omgeving. Een koi die misschien wars is van allerlei showregels, maar die door zijn specifieke kwaliteiten toch het water in de mond doet opwellen. Een koi die wellicht never nooit niet een prijs zal halen op een show, maar die toch een blikvanger in elke vijver is. Een koi ook met veel karakter. Iets waaraan we vaak makkelijk aan voorbij gaan.

Ik ken vele koihouders. Op allerlei levels. Ik ken er met state-of-the-art-vijvers, met verschrikkelijk mooie en ontzettend dure koi. En dan zie ik in zo’n collectie, waarvan elk exemplaar zo naar elke willekeurige show kan en een prijs pakt, een vis zwemmen waarvan ik me af zou vragen – als ik niet beter wist – waarom die eigenaar zo’n koi houdt. En dan is het antwoord altijd: ”het is zo’n bijzondere koi, minder mooi dan de rest wellicht, maar zoveel uitstraling, het is mijn lievelingsdier, die doe ik nooit weg”.

Daar gaat het dus om: uitstraling. Blikvanger. Duikboot. Slagschip. Spotlight. Middelpunt van aandacht. En wees dan eerlijk: maken dat rode oogje, die rode vlek in de borstvin of die ongeordende zwarte stippen dan iets uit? Leggen we soms niet te veel gewicht op de details? Een goede ruitenwisser bepaalt ook niet de kwaliteit van de auto.

En nu kom ik op Keiko. Ofwel de Spikkel. Die Momotaro sanke uit de befaamde Momoko bloedlijn met zijn vele zwarte stippen. Waarover wat meewarig wordt gedaan. Kwalitatief is die vis in orde. Dik rood, behalve een plekje aan zijn staarteind. Prima aflijning. Naar menige smaak echter veel te veel zwarte plekken en plekjes inderdaad – wel inktzwart - in een niet synchrone volgorde. Eerder in een wirwar. Maar wat heeft die vis een uitstraling. Wat een machtige body en hij – sorry zij – is met haar 78 cm. (en ze moet nog vier jaar worden) nog maar amper op scheut.

Luc vroeg me of ik die sanke wel in mijn vijver zou willen hebben. Absoluut. Ik zeg het niet gauw, maar deze sanke zou een vrouwelijke opvolger van Domino kunnen zijn. Kijk maar door de vlekken heen. Ik zie in die vis bepaalde kwaliteiten. Vergelijkbare groeicapaciteiten. Machtige vinnenpartij. Die body die bij wijze van spreken ooit gaat ontploffen tot iets majestueus. Ik zie geen showvis, maar ik zie wel een potentiële Jumbo Champion categorie A. Ik zie een vis van een kaliber die het water in mijn vijver doet stijgen. Daarom zou ik die vis wel in mijn vijver willen hebben.

Ik zou hem laten groeien. Ik zou hem breder laten worden en die vlekjes tot slechts enkele laten samensmelten. Ik zou hem opkweken tot reuzin. En om dat kaliber te bereiken hoef ik niet veel te doen. Die koi doet dat zelf wel. En wat hebben we dan, stel dat zo’n vis in uw vijver zou zwemmen en u visite krijgt? Oh’s en ah’s die de lucht in uw tuin vullen van volle bewondering en die u – allerminst timide – tot de uitspraak verleidt: “ja, ja, en ik heb haar zelf opgekweekt!”

Hier een filmpje: Keiko, of de spikkel


Rini Groothuis

Reacties

24 reacties tot nog toe

Er is er maar 1 die zulke mooie volzinnen kan maken en dat is Rini, mooi! en wat je omschrijft is helemaal waar, wanneer ik een koi beoordeel om deze eventueel te kopen ga hij of zij door de scan van criteria. heb mijn vijver met toch enkele interkoi toppertjes (als ik zo bescheiden mag zeggen)

en hier zit ook een platinum ogon bij geheel wit. eigenlijk niets spannends aan maar deze koi doe ik nooit meer weg, was mijn eerste aankoop in 2001 toen mijn hobby begon.

Rini een tijdje niets meer van je gehoord wat overigens geheel te begrijpen is, wij hopen dat het goed met je gaat.

Gr. Stephan, Joyce en Lian.

stephan on 09/05/2012 09:16

Ola wat een potentie heeft die koi ,ik zou haar direct adopteren maar die prijs weer he .Het zal een blikvanger worden in een vijver die groot genoeg is om zo een slagschip te kunnen laten genieten van de rustige zwembewegingen .En door de spikkels ja daar kan ik gerust doorheen kijken haha ,en deze heeft volgens mij ook al flink bewezen dat het pigment in staat is om de groei zonder problemen te doorstaan .
Voor de ene mens is het belangrijk dat de vis perfect is en speelt de grootte geen rol maar voor iemand anders telt de body/huidkwaliteit/jumbovormen enz des te meer jaja .grtjs

paul on 09/05/2012 09:17

Vannacht heeft de zoon van Luc: Frank met zijn snookerteam de finale van de beker van Antwerpen gewonnen! Gefeliciteerd!!! (ook geweldige scheidsrechter)

Aan RINI : Blijven doorgaan, kep je artikels gemist!!!

Marc on 09/05/2012 09:32

ik reageer nooit, omdat ik voldoende plezier beleef aan deze site, en ik hoop dat men doorgaat met deze site op deze manier. Wel zou ik nederig aan Rini willen vragen om te blijven schrijven voor Interkoi, al is het maar 1 keer per maand. Er is niemand die je kan evenaren.

Walter on 09/05/2012 09:47

Wat een prachtig stukje Rini! Na het lezen dacht ik, ja in deze visie kan ik me helemaal vinden. Dit brengt de vraag bij mij en misschien ook wel bij anderen die dit lezen, waarom hebben we een vijver? Voor ons zelf om te genieten of "voor anderen"? Ik denk dat iedereen wel een koi met een verhaal heeft zwemmen, Zo hebben we Beluga, een vis met de proporties van het speciale vliegtuig van Airbus. Misschien is het leuk om eens te delen wat voor "bijzondere" vis je in de vijver hebt? Zelf heb ik Hazes... een koi die alle kleur kwijt is en ook nog eens een oogafwijking heeft.
Weg doen nooit het was mijn eerste koi..........

Arjan on 09/05/2012 09:55

Normaal gesproken reageer ik ook niet zo vaak hier, maar hiervoor maak ik graag een uitzondering.
Iedere morgen eerst een kopje koffie en dan even hier het laatste stukje lezen.
En wat een verrassing als we dan weer worden getrakteerd op een stukje van Rini.
Rini, ik hoop dat het je goed gaat, en ik hoop ook dat je het op kunt brengen om hier zo nu en dan een stukje neer te pennen.
Puur genieten..

MichelE on 09/05/2012 10:40

Prachtig stuktje tekst Rini.
Ik als karpervissers kik veel meer op jumbo koi dan op hoge kwaliteit koi. Als ik een vis zie van dik 80 cm vind ik dat helemaal de top. Of die nu zwart, wit of gevlekt is boeit niet! Als ie maar groot is :) Ook op de koishows sta ik te watertanden van de jumbo's. Zelf de standaard magoi vind ik machtig om te zien met 90 cm +

Hopelijk blijf je schrijven want jou schijfstijl is niet te evenaren.

Greets,

Ray

Ray on 09/05/2012 14:03

Tja, we lezen te weinig van hem.
Maar als er dan weer wat uit het brein gerold is,helemaal goed !

Gr.Jack.

jack on 09/05/2012 15:34

Rini, wat fijn weer iets van je hand te lezen! Vaker doen, ik sluit me bij mijn voorgangers aan…

Maar mag ik nog een toevoeging doen?

Keiko is niet alleen een koi met ‘duikboot’potentie, ze is ook een Koi met Karakter. Keiko is een Koidame. Soms kom je die tegen. Ze heten dan Clarissa. Of Hera. Deze heet Keiko. Dit type koi kijkt met haar grote kijkers, ziet je aankomen en herkent het patroon van je stap. Statig en rustig verwaardigt ze zich het voer tot zich te nemen. Zíj vliegt niet op de korrels, nee, dat is niet zoals ze het doet. Zij zwemt aan, opent bedeesd haar mond en het voer vloeit naar binnen. Keiko zwemt met je mee, in de hoop op meer aandacht. Lees: meer voer. Ze zoekt je op, gaat voor je hangen en volgt je bedachtzaam en verwachtingsvol met haar charmante ogen. Het is haar karakter dat haar onderscheidt van andere koi. Ooit een tijdje voor de vijver gehangen waarin zo’n koi zwemt? Beslist eens doen. Een Koidame als Keiko besteedt geen energie aan onnodige schrikreacties of onnozel hard gezwem. Misschien is dat wel de reden waarom ze een jumbo kan worden. Ze maakt zich eenvoudigweg niet druk. Keiko is een karaktervolle koidame. Koidames zijn trouwens verraderlijk. Ze veroveren je hart, ze pakken je in. Je bouwt er een band mee op. En dan zal haar toekomstige eigenaar misschien wel zeggen: ‘Die koi? Nee, die gaat nooit weg. Dat is de liefste koi die ik heb’…

Noëlle on 09/05/2012 18:02

merci Marc, trouwens geweldige referee die we hadden gisteren !!!!

Frank Borgmans on 09/05/2012 18:05

mooi omschreven Noelle!

stephan on 09/05/2012 18:49

Ha, dat helpt. We hebben het gemist. Niet dat jij het niet goed doet Luc, maar zoals Rini is er maar één. Blijven doen, je doet er ons allemaal een groot plezier mee.

Marcel on 09/05/2012 19:34

Na het lezen ging plots de zon schijnen in de tuin,is dit een teken en een vraag naar meer?

johan on 09/05/2012 20:34

Blijven schrijven Rini, niemand die dat zo mooi kan.
Terwijl je aan de waterkant zit, kan je wel wat schrijven, zoveel beet zal je momenteel niet hebben.

Marcel D on 09/05/2012 20:40

Wat een goed stuk van Rini
Het is zoals voorgangers al hebben aan gegeven we lezen de laaste tijd te weinig van Rini. Trouwens Noelle kan het ook wel.
Wat zou er van komen als die twee is samen een stuk zouden schrijven over het beleven van onze hobby en de gedragingen van de Koi.
Ik hoop op en vervolg.

Jent on 09/05/2012 22:16

Ik ben het helemaal met mijn voorgangers eens.
Graag blijven schrijven Rini!!!!!!!!!!!!!!!!!

Jurian on 09/05/2012 23:18

rini en noelle zijn top!!!!!!!!!!!!!!!!!

pascal on 10/05/2012 06:40

Kan alleen maar zeggen..
Dank Rini! Dank Noelle!
Mooi geschreven!

Ton on 10/05/2012 14:18

Voel me er toch wat ongemakkelijk bij... Dank voor de complimenten, maar om mijn gekrabbel nu op dezelfde lijn als Rini's schrijfvaardigheid te zetten.... Nee, dat klopt niet. Rini is en blijft grootmeester hierin en ik hoop echt dat hij blijft schrijven en publiceren, want ik geniet van zijn werk!

Noëlle on 10/05/2012 17:38

Rini, je bent de Groot(huis)meester qua schrijven over(koi)karper.

Vooral doorgaan!!!!!!!!!!!!!

leo on 10/05/2012 20:16

Tja, allereerst mijn oprechte complimenten aan de schrijver Rini hoe hij eea weet te verwoorden... klasse. ALhoewel er meerderen lijken te zijn met een goede pen, hahaha.

Mijn persoonlijke visie over deze vis is toch dat dit niet mijn koi is. Er zijn veel + punten, die al zijn vernoemd, maar toch ook een aantal zaken die mij zouden storen. Zodanig dat dat een aanschaf door mij toch zouden belemmeren.
De al genoemde spikkels vallen hierbij als 1e op, maar ook het al genoemde zwakkere hi achteraan. Het rode oogje is van veel minder belang. Kijkende naar de vraagprijs komt daar nog een 4e issue bij denk ik. De prijs kwaliteit is m.i. dan ook ver uit balans.

ik zit nu nog even te dubben of ik dit wel wil plaatsen, maar toch is dit mijn oprechte mening van deze koi. Ik kan daarbij niet alleen zijn denk ik, want de vis is nog steeds "for sale".

dus resumee: een koi met een erg grote potentie qua groei & body, maar de klik ontbreekt bij mij.

gr

jan on 10/05/2012 23:18

een prachtig eerlijk stuk over een bijzondere koi maar vooral geschreven met veel gevoel.

Geerard on 11/05/2012 10:47

Mooi gezegd Geerard. kort maar krachtig, en zoals in het stuk omschreven wordt, en daar gaat het om.

Harold on 11/05/2012 12:49

Heerlijk om weer eens een verhaal van de grootmeester zelf te lezen...
een genot om te lezen Rini...ik hoop dat je nog eens af en toe een artikel zal schrijven over koi.. ik lees deze met het meeste plezier!

Matthijs on 11/05/2012 18:30